Καθώς πλησιάζουν οι τοπικές εκλογές, βλέπουμε ξανά το ίδιο χιλιοπαιγμένο έργο, μισό αιώνα μετά τον κινηματογραφικό Μαυρογιαλούρο. Μια δημοτική Αρχή, που δεν υπήρχε πουθενά ολόκληρη την τετραετία, έχει κάνει – ή ανακοινώσει – μέσα σε 2 μήνες όσα δεν έκανε τους προηγούμενους 44! Όλως τυχαίως, όλα τώρα ξεκινάνε: τα έργα, η ανακύκλωση, τα εγκαίνια, οι διαβουλεύσεις… Προφανώς κάποιοι θεωρούν τους Κομοτηναίους περίπου ιθαγενείς μα δεν έχουν καταλάβει ούτε ότι τους έχουν καταλάβει…
Αλλά τι να πεις και για αυτές τις «πρωτότυπες» προεκλογικές επισκέψεις των αρχόντων σε οικισμούς, ιδρύματα, κτλ; Όλοι αυτοί που δεν σκοτίστηκαν ποτέ για τα αληθινά προβλήματα – αυτά δηλαδή που δημιουργεί ή επιδεινώνει η ανικανότητα και η αδιαφορία των Κομμάτων τους – έρχονται τώρα να «αφουγκραστούν τον λαό»! Πού ήταν τόσα χρόνια; Στις καρέκλες. Κι όπως φαίνεται ήταν πολύ ηχομονωτικά τα γραφεία τους, γιατί τίποτε δεν πήραν είδηση απ’ όσα λέει η κοινωνία για την αφεντιά τους.
Τέλος, μέσα σε όλα τούτα και το κλασικό «λάδωμα» των ψηφοφόρων. Οι καταγγελίες για τη λειτουργία του κοινωνικού παντοπωλείου ως ψηφοθηρικού μηχανισμού του δημάρχου επαναφέρουν στη μνήμη τον τρόπο με τον οποίον πάντα πολιτεύονταν και οι νυν διαμαρτυρόμενοι. Τι τους πείραξε αυτούς τους τελευταίους, που τους πήραν την πατέντα της λαμογιάς; Ας διεκδικήσουν πνευματικά δικαιώματα, εμείς θα έρθουμε μάρτυρες με το μέρος τους, την δικαιούνται.
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
