Από τον Ελευθέριο Τσιτσόπουλο, πατέρα του αδικοχαμένου Γιώργου λάβαμε την παρακάτω επιστολή την οποία και δημοσιεύουμε. Να θυμίσουμε πως ο Γιώργος Τσιτσόπουλος είναι ο αδικοχαμένος νέος που λίγους μήνες πριν, μάλλον πλήρωσε με τη ζωή του ένα λάθος που δεν έκανε ο ίδιος.
Η επιστολή του χαροκαμένου πατέρα:
Πριν από τρεις μήνες χάσαμε τον Γιώργο, ένα νέο 27 ετών.
Υπήρξε θύμα της αμέλειας και της αδιαφορίας, μιας αμέλειας και αδιαφορίας που εκδηλώνεται στα πλαίσια του συστήματος παροχής φροντίδας υγείας.
Το πρόσωπό του έκτοτε συμβολίζει τον αγώνα και το καθήκον να εντοπίσουμε και να περιορίσουμε τα λάθη και να μη τυγχάνουν ασυλίας οι πάροχοι υπηρεσιών υγείας. Εάν δεν γίνει αντιληπτή και αποδεκτή, η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟΥ απέναντι στον άρρωστό του και η δέσμευσή του να θέτει στην πρώτη γραμμή το συμφέρον και τις ανάγκες του αρρώστου του και μόνον, δεν υπάρχει εγγύηση ότι η υγεία του αρρώστου και ευζωΐα θα προστατεύονται μέσα στο σύστημα.
Ο Γιώργος ζει για να θυμίζει σε όλους ότι η συγκάλυψη του ιατρικού λάθους αποτελεί το βαρύτερο διανοητικό αμάρτημα και η κοινωνία και οι ιθύνοντές της δεν πρέπει μοιρολατρικά να περιμένουν το επόμενο θύμα. Ευχόμαστε η θυσία του να λειτουργήσει σαν ξυπνητήρι στη συνείδηση του Ελληνικού λαού.
Σήμερα ήμασταν όλοι εκεί. Γονείς, αδέλφια, φίλοι. Τον κάναμε παρέα στον τόπο και την ώρα που έγινε το εγκληματικό λάθος.
Ελευθέριος Τσιτσόπουλος – Κομοτηνή
Η άποψή μας:
Η απώλεια του Γιώργου πέρα από μία ανθρώπινη (για τους οικείους του και για όλους όσους τον γνωρίζαμε) αλλά και ιατρική τραγωδία, ήταν ένα λάθος που δεν έπρεπε να συμβεί. Λάθος ανθρώπινο ή λάθος του συστήματος, μένει να διερευνηθεί πλέον από τις αρμόδιες υπηρεσίες. Σε κάθε περίπτωση, γεγονός παραμένει το ότι το Σισμανόγλειο Νοσοκομείο Κομοτηνής λειτουργεί όπως εδώ και χρόνια: σαν παιχνίδι “ρώσικης ρουλέτας” που κανείς δε ξέρει σε ποιον θα σκάσει η επόμενη “βόμβα” και ποιος θα είναι ο επόμενος άτυχος ή αδικοχαμένος.
Οι φιλότιμες προσπάθειες και η υπερπροσπάθεια από πολλούς ιατρούς και ανθρώπους του προσωπικού δυστυχώς ούτε αρκούν αλλά ούτε και είναι το ζητούμενο. Ενας ολόκληρος κρατικός μηχανισμός παροχής υγείας όπως ένα οργανωμένο νοσοκομείο δεν έχει φτιαχτεί για να λειτουργεί και να βασίζεται στο φιλότιμο και τον πατριωτισμό των υπαλλήλων, το οποίο συνήθως λειτουργεί ακούσια ως “αντίβαρο” για την αδιαφορία και την ολιγωρία ορισμένων άλλων. Ο επαγγελματισμός, η οργάνωση και η άμεση επέμβαση ακριβώς τη στιγμή που χρειάζεται για να σώζονται ζωές είναι τα ζητούμενα από το νοσοκομείο μας, πράγματα που αν υπήρχαν στο βαθμό που απαιτείται δεν θα είχαμε όλα αυτά τα παράπονα αλλά και τραγικές καταλήξεις σε περιπτώσεις όπως αυτή του Γιώργου Τσιτσόπουλου.
Η μετακίνηση σε νέο κτίριο στο χώρο που δίνει ο σημερινός Δήμος Αιγείρου ή αλλού δεν είναι η λύση αφού το κτίριο δεν είναι το πρόβλημα. Η αναλγησία, η αδιαφορία και η λογική της μετάθεσης ευθυνών στους επομένους είναι το πρόβλημα το οποίο κανείς μέχρι στιγμής δεν αποφάσισε να λύσει. Το ότι βρισκόμαστε στο έτος 2010 και ακόμη τα φάρμακα διακινούνται προς τους θαλάμους …με μπακαλοτέφτερο, χωρίς την παραμικρή μηχανοργάνωση είναι το πρόβλημα. Το ότι το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης βρίσκεται σε 35 λεπτά της ώρας απόσταση ενώ όσον αφορά στον τρόπο με τον οποίον λειτουργούν, τα δύο νοσοκομεία απέχουν έτη φωτός μεταξύ τους είναι το πρόβλημα.
Και το μεγάλο πρόβλημα του νοσοκομείου Κομοτηνής κανείς μέχρι στιγμής δεν έχει βρει τον τρόπο να το αντιμετωπίσει.
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
Pingback: Ο Κλεαρχος η Μαρινα και ο κοντος | Tainies Online