Καλώς να ορίσετε αγαπητέ πρωθυπουργέ της Ελλάδος στην ακριτική Θράκη. Εμείς σε αντίθεση με άλλους, δε θα σας απευθύνουμε “συμβουλές” και “επισημασεις” για το τι θα κάνετε ή για το τι θα θέλαμε να κάνετε.
Τα κουφάρια της Βιομηχανικής Περιοχής τα ξέρετε, είναι άλλωστε γνωστά σε όλους. Την ανεργία επίσης. Την υπανάπτυξη, τα μισοπεθαμένα όσο και μεγαλεπήβολα έργα τύπου Αγωγού, τα προβλήματα του Πανεπιστημίου, της αγροτιάς, των επαγγελματιών, της απογοητευμένης νέας γενιάς και σα να μην έφταναν όλα αυτά κι άλλα περισσότερα, τις έκνομες δραστηριότητες συνοδοιπόρων του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής που προσπαθούν να αποτελειώσουν την περιοχή με την αναμόχλευση φυλετικού μίσους μεταξύ κοινωνικών ομάδων. Ολα αυτά είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα, ως καθημερινή πραγματικότητα στη Ροδόπη.
Κανείς λογικός άνθρωπος δε θα περίμενε η έλευση ενός επισήμου, ακόμη και του ίδιου του πρωθυπουργού της χώρας να λύσει προβλήματα σε μια στιγμή, με κάποιο “μαγικό ραβδί”. Κι όσοι τώρα θυμούνται να ζητήσουν αυτά που δε τολμούσαν να εκφράσουν πριν λίγο καιρό, μάλλον ζούνε σε άλλη περιοχή. Ωστόσο υπάρχει κάτι που μπορείτε να κάνετε αγαπητέ πρωθυπουργέ της Ελλάδος. Και είναι εύκολο και ανέξοδο.
Θα τους συναντήσετε μπροστά σας, έχουν φάτσες συμπαθητικές κι αναγνωρίσιμες και λόγο κολακευτικό. Θα προσπαθήσουν να κάνουν όσο καλύτερα μπορούν τη δουλειά τους. Θα χαμογελούν, θα κάνουν χειραψίες, θα βγάζουν φωτογραφίες, θα ποζάρουν σε φωτογραφίες. Θα βρίσκονται παντού, ανάμεσα σε όλους τους άλλους.
Ο τόπος δεν κινδυνεύει από τα κουφάρια της Βιομηχανικής Περιοχής, την ανεργία και τους ανέργους, τα έργα που ματαιώνονται. Αυτά υπήρχαν πάντα και θα υπάρχουν μάλλον για πάντα. Ούτε από τυχόν κι από κάποια λάθη της εκάστοτε κυβέρνησης. Ο λαός καταλαβαίνει.
Ο τόπος έφτασε στην σημερινή κατάσταση από το καρκίνωμα της διαφθοράς ορισμένων (πολιτών, πολιτικών και δημοσιογράφων) και το αίσθημα απαξίωσης που δημιουργεί όλη αυτή η κατάσταση στον υγιή πολίτη μετατρέποντάς τον σε αδιάφορο. Κι όσο η ατιμωρησία εξακολουθεί να είναι παράδοση, το φαινόμενο θα μεγαλώνει.
Μπορούμε αγαπητέ μας πρωθυπουργέ να ελπίζουμε σε μία αχτίδα αλλαγής σε όλη αυτή την κατάσταση; Μπορούμε να ελπίζουμε πως στο εξής οι απαράδεκτοι του παρελθόντος δε θα γίνονται τιμητές και ισότιμοι συνομιλητές στο παρόν και στο μέλλον; Αν δεν υπάρχει η δύναμη ώστε να καταδικαστούν με κάθε τρόπο, τουλάχιστο ο τόπος να απαλλάσσεται από αυτούς;
Δε μιλάμε για όλους. Μιλάμε για αυτούς που όλοι ξέρουμε. Τα ονόματά τους είναι γνωστά ακόμη και στον πλέον ανυποψίαστο. Θα μας κάνει κάποιος τη χάρη να μας απαλλάξει από την (πολιτική και δημόσια) παρουσία τους;
Πρωθυπουργέ μας, καλώς να ορίσεις στην Κομοτηνή.
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.