Τόσο καιρό δεν έχω αναφερθεί, ως πολίτης κι εγώ, στα ζητήματα περί “πολέμου” με την Τουρκία. Εχω εδώ και χρόνια συκοφαντηθεί σε όλη την Ελλάδα ως “προδότης”, “τουρκόσπορος” κλπ για τις πολιτικές μου απόψεις από κάποια άτομα, μάλλον ανισόρροπα αλλά δεν έχω καμία ανάγκη να απολογηθώ εγώ γι αυτό. Θα αφήσω να απολογηθούν, εάν χρειαστεί, αυτοί και αυτές.
Τι είναι λοιπόν ο “πόλεμος”; Είναι κάτι το οποίο οι ντόπιοι Ελληνες πολίτες δεν έχουν δει ποτέ από το ’74 και μετά, με εξαίρεση όσους βλέπουν πολεμικές ταινίες. Κάτι το οποίο οι περισσότεροι δεν έχουν ζήσει ούτε καν ως αίσθηση, την αγωνία για κάτι άσχημο που έρχεται, τον πανικό, τον κίνδυνο, το να ζεις μέσα στην αβεβαιότητα, όχι για το αύριο αλλά για το επόμενο λεπτό.
Σε “πόλεμο” όμως βρίσκονται τα τελευταία χρόνια πολλοί. Οσοι έχασαν τις δουλειές τους, τα σπίτια τους ή δικούς τους ανθρώπους. Οσοι γίνονται δέκτες παρανόμων και απάνθρωπων συμπεριφορών από εκπροσώπους του κράτους. Για όλους αυτούς δεν έχει ειρήνη και δημοκρατία, όπως στους υπόλοιπους αλλά πόλεμο και χούντα, κατοχή. Γιατί τα συναισθήματα και ο πόνος του να ζεις τέτοιες καταστάσεις είναι ο ίδιος.
Ποιος γνωρίζει λοιπόν από “πόλεμο” για να μας εξηγήσει; Ενας γιατρός πρέπει να κάνει την πρακτική του για να εργαστεί. Ενας στρατιωτικός όμως κάνει απλά προσομοιώσεις χωρίς να πάει ποτέ σε κάποιον πόλεμο. Αρα ούτε οι στρατιωτικοί της χώρας, με λίγες εξαιρέσεις, έχουν άμεση εμπειρία από τον πόλεμο, χωρίς να αμφισβητώ την νοημοσύνη, την ετοιμότητα και τις ικανότητες τόσων επαγγελματιών του στρατού. Οσον αφορά όμως στο πολιτικό προσωπικό της χώρας, εκεί η κατάσταση είναι ομολογουμένως τραγική.
Οταν έχεις “πόλεμο” και είσαι φιλειρηνιστής, δέχεσαι μία πρώτη επίθεση αλλά απαντάς κι εσύ με τις δικές σου επιθέσεις. Πότε αυτό έγινε στην Ελλάδα; Αν τα νησιά σου έχουν σημασία για την εθνική κυριαρχία σου, πως επιτρέπεις να περνάνε από πάνω ξένα οπλισμένα μαχητικά, χωρίς να απαντήσεις; Αν τα ένιωθες δικά σου και σημαντικά, θα απαντούσες.
Προσπαθεί τα τελευταία χρόνια η αστική τάξη της Ελλάδας να κάνει “παλικαρισμούς” πως αν η Τουρκία περάσει τις “κόκκινες γραμμές” θα απαντήσει ο στρατός. Ξέρει πολύ καλά η αστική τάξη όμως πως δεν είναι ικανή να απαντήσει δυναμικά στην Τουρκία καθώς η χώρα μας βρίσκεται σε έναν ακήρυχτο εμφύλιο. Οταν άνθρωποι ξεσπιτώνονται για ξένα οικονομικά συμφέροντα, που σε πολλές περιπτώσεις είναι και παράνομα, όταν άνθρωποι δέρνονται στον δρόμο από κρατικούς υπαλλήλους επειδή απλά περνούσαν από εκεί, όταν η Βουλή νομοθετεί προς όφελος των ολίγων και εις βάρος των πολλών, δεν έχουμε ειρήνη στην κοινωνία μας. Και με μία τέτοια εσωτερική κατάσταση δεν κάνεις “πόλεμο” ούτε για 2 ώρες.
Επίσης όταν περιμένεις το ΟΚ από τρίτες χώρες, Αμερικές, Γερμανίες κ.ο.κ. για να υπερασπιστείς τα νόμιμα δικαιώματά σου δεν κάνεις “πόλεμο”. Διότι απλά δεν κάνεις για “πόλεμο”.
Για να κάνεις “πόλεμο” πρέπει να είσαι βέβαιος πως ο σκοπός σου είναι δίκαιος, πως η ομάδα σου θα σε στηρίξει και πως έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου. Και το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν νομίζω να πληρεί αυτές τις προϋποθέσεις.
Ούτε δίκαιος είναι ο σκοπός (πόλεμος για τα πετρέλαια τα οποία θα γεμίσουν τα ταμεία ξένων χωρών), ούτε κανείς στηρίζει καθολικά την κυβέρνηση για κάτι τέτοιο, ούτε οι πολιτικοί επιθυμούν να δώσουν “πάσα” στους στρατιωτικούς και να περάσουν σε δεύτερο πλάνο.
Αν η Ελλάδα ήταν με την πλευρά του δικαίου και είχε ζωτικά συμφέροντα με τα πετρέλαια, τότε δεν θα άφηνε να περάσει κουνούπι από τις εν λόγω περιοχές και εδώ και στην Κύπρο. Το να φωτογραφίζεις ένα οπλισμένο τουρκικό μαχητικό πάνω από ένα νησί σου και να το καταγγέλλεις διεθνώς ή να λες ψέματα στον λαό πως το τουρκικό ερευνητικό μπήκε σε δικές σου θάλασσες λόγω του καιρού, σε βοηθά μόνο στο να ρεζιλεύεσαι σε όλη την Οικουμένη.
Αν η Ελλάδα ήταν έτοιμη για κάτι τέτοιο, δεν θα καθόταν τόσα χρόνια απλός παρατηρητής αλλά θα δρούσε προληπτικά με πράξεις και όχι δήθεν αποτρεπτικά με λόγια. Και αυτό δεν έγινε ποτέ.
Το μόνο που έχει να κάνει σήμερα η ελληνική αστική τάξη είναι διαπραγματεύσεις με την αντίστοιχη αστική τάξη της Τουρκίας ώστε να παραχωρήσει γη και ύδωρ στο Αιγαίο και στην Μεσόγειο με αντάλλαγμα λίγα ακόμη χρόνια παραμονής της στην εξουσία.
Το τι θα ακολουθήσει στην συνέχεια, το φανταζόμαστε όλοι. Μία αδικημένη χώρα, ένας αδικημένος λαός που θα ψάχνει για το δίκιο του, θα είναι εύκολο να πέσει θύμα κάποιου ελεγχόμενου από ξένους πράκτορες λαοπλάνου ηγέτη που θα υποσχεθεί μεγαλοϊδεατισμούς και στο τέλος θα καταλήξουμε με πολλά λιγότερα από όσα έχουμε σήμερα.
Είναι αυτή η μόνη επιλογή; Οχι. Αν μπορούσαμε να υποσχεθούμε στον Ερντογάν έναν καθολικό πόλεμο διαρκείας και όχι απλά λίγων ημερών, αληθινό όμως και όχι μέσω τηλεοράσεων, αμέσως θα γινόταν ένας έμπιστος και διαλλακτικός φίλος μας. Και τότε θα είχαμε μία αληθινή ελληνοτουρκική φιλία που θα στηρίζεται στον σεβασμό και όχι στο μάρκετινγκ. Αυτό όμως δεν πρόκειται να γίνει καθώς ούτε ο ελληνικός λαός το τολμά, ούτε η ελληνική αστική τάξη. Και αυτό διότι η σημερινή ελληνική αστική τάξη (εδώ και στην Κύπρο) ξεκίνησαν να προσπαθούν να αλλάξουν το status quo της περιοχής προτιμώντας την υποστήριξη (μόνο στα λόγια) ξένων μακρινών χωρών, παρά την συνεννόηση ή έστω μία σχετική απόπειρα συνεννόησης με την Τουρκία. Χωρίς δικές μας δυνάμεις δηλαδή ξεκινήσαμε έναν αληθινό πόλεμο στα οικονομικά συμφέροντα της Τουρκίας και με τις πρώτες “σφαλιάρες” που πέφτουν, ζητούμε διεθνή προστασία.
Με έναν αγωγό κόντρα στα συμφέροντα της Γερμανίας περιμέναμε “ευρωπαϊκή αλληλεγγύη” και με τριμερής και πολυμερής συμφωνίες με χώρες με τις οποίες δεν είμαστε ικανοί ούτε να ορίσουμε ΑΟΖ μεταξύ μας λέμε πως “χτίσαμε συμμαχίες”. Με μεγάλα εγχώρια πολιτικά ονόματα να λένε πως και η Τουρκία έχει συμφέροντα σε αυτές τις θάλασσες (που εν μέρη έχουν δίκιο) γιατί δεν ξεκινήσαμε να συζητάμε με την Τουρκία για τα κοινά συμφέροντά μας (έστω κι ας μη συμφωνήσουμε ποτέ) παρά μόνο ξεκινήσαμε μία κόντρα με υποστήριξη τρίτων χωρών όπως οι ΗΠΑ οι οποίες αυτά τα χρόνια στην γειτονική χώρα είναι “κόκκινο πανί” λόγω του πραξικοπήματος;
Δεν είναι αναμενόμενος ο τσαμπουκάς της Τουρκία ως απάντηση στις ελληνικές πρωτοβουλίες οι οποίες πάντα ξεκινούν χωρίς ίδιες δυνάμεις παρά μόνο με υποσχέσεις τρίτων; Είναι σοβαρή πολιτική αυτή;
Ανακεφαλαιώνοντας. Πρώτα αποφασίζεις τι είναι δικό σου και είσαι έτοιμος και προετοιμασμένος να κάνεις αιματηρό πόλεμο γι αυτό, μέχρι και να σκοτώσεις. Μετά το δείχνεις με τις πράξεις σου ώστε ο άλλος να μην έχει την παραμικρή αμφιβολία. Και τέλος, εάν τυχόν κάποιος σε αμφισβητήσει, πρώτα χτυπάς και μετά σκοτώνεις με όποιες συνέπειες και εάν υπάρχουν. ΑΥΤΟ είναι αληθινός πόλεμος.
Αλλά πάντα με το μυαλό σε μία επερχόμενη συνθήκη ειρήνης, αμοιβαία επωφελή σε όλους. Γιατί μετά από κάθε αιματηρό πόλεμο, ακολουθεί ο διάλογος.
Σωτήρης Μπουζάρας
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
