Γιατί τόσο μίσος για τον διπλανό σου;
Δέχομαι να μην τον αγαπάς, δέχομαι να μην τον βοηθάς, αν και λίγο μαλακία να μπορείς να βοηθήσεις κάποιον που έχει ανάγκη και να μην το κάνεις. Σε καταλαβαίνω ωστόσο γιατί ούτε εγώ βοηθάω όλους όσους με έχουν ανάγκη. Δεν είμαι καμία μητέρα Τερέζα, πρώτα κοιτάω την πάρτη μου και μετά την πάρτη της οικογένειάς μου. Και όσο γουστάρω θα βοηθήσω και τον διπλανό μου, οπότε αν το “όσο” σου, είναι καθόλου, δεκτό.
Αλλά γιατί να τον μισείς; επειδή είναι μαύρος, άσπρος, όμορφος άσχημος, χριστιανός, μουσουλμάνος, ομοφυλόφιλος, διεμφυλικός, φτωχός, πλούσιος;
Είμαι 42 χρόνων και δεν έχω μισήσει άνθρωπο (εκτός αν με ξεγελάει το Αλζχάιμερ) Έχω θυμώσει, έχω μαλώσει, έχω βριστεί, έχω πλακωθεί (ευτυχώς όχι τα τελευταία 20+ χρόνια). Αλλά δεν έχω μισήσει (ούτε καν τους γαβρους και τους παοκτσιδες! :-)
Έχω έναν κόμπο στο στήθος τον τελευταίο καιρό, και καταλαβαίνω ότι αν δεν είναι έμφραγμα, είναι θλίψη.
Το διαδικτυακό προφίλ με τους πολλούς “φίλους” έχει το καλό ότι γίνεσαι δέκτης διαφόρων πιστεύω και ιδεών που δεν έχει ο στενός φιλικός κύκλος. Έχει επίσης το κακό, ότι γίνεσαι δέκτης διαφόρων πιστεύω και ιδεών που δεν έχει ο στενός φιλικός κύκλος.
Ήθελα να κλείσω με το “Αγαπάτε Αλλήλους”, αλλά είναι πολύ χριστιανικό για τα γούστα μου. Αλλά τουλάχιστον
“Μη Μισείτε Αλλήλους”.
Όλοι είμαστε το τυχαίο αποτέλεσμα ενός πηδήματος. We are not that different.