Πηγαίνεις ως πολίτης να παρακολουθήσεις μία ΔΗΜΟΣΙΑ συνεδρίαση του Εργατικού Κέντρου της περιοχής σου. Πρόκειται για το ετήσιο “Συνέδριο” και την εσωτερική ψηφοφορία που θα ακολουθήσει για την εκλογή νέου Προεδρείου.
Εντύπωση πρώτη: στην είσοδο συναντάς μία κυρία καθισμένη σε ένα τραπέζι ως υποδοχή η οποία και μοιράζει σε όλους ενημερωτικά έντυπα. Εσένα όμως δεν σε γνωρίζει και δεν σου δίνει. Οταν της ζητάς ένα, σου λέει πως “δεν μπορεί να σου δώσει”. Ισως να είναι και επειδή δεν την “άγγιξε το ίμπαλς”. Στην ερώτηση αν επιτρέπεται να παρακολουθήσεις το “Συνέδριο” σου απαντά πως δεν γνωρίζει ενώ την ίδια απάντηση σου δίνει και στην ερώτηση αν επιτρέπεται να καταγράψεις την ΔΗΜΟΣΙΑ αυτή διαδικασία με την κάμερα καθώς γι αυτό σηκώθηκες πρωί – πρωί και ήρθες. Προσπερνάς λοιπόν την κυρία “Δεν γνωρίζω / Δεν απαντώ” και μπαίνεις μέσα.
Εντύπωση δεύτερη: όλοι σε κοιτούν σαν ΟΥΦΟ! Και όχι περιέργως καθώς είσαι το μοναδικό άτομο από τα τοπικά Μέσα που θέλησε πρωί της Κυριακής να χάσει τον χρόνο του για να παρευρεθεί σε αυτό εδώ το “Συνέδριο”. Κανένα μα κανένα άλλο Μέσο δεν παρευρέθηκε σαν όλοι μαζί να το συμφώνησαν! Και όμως, σου προξενεί εντύπωση καθώς όλα τα καθεστωτικά Μέσα κάθε φορά καλύπτουν με παροιμιώδη τρόπο τις πορείες και διαμαρτυρίες αυτού του συνδικαλιστικού οργάνου, ακόμη κι αν πρόκειται για πορείες στις οποίες συμμετέχουν …3 άτομα! Αλλά σήμερα εντελώς συμπτωματικά και στο σύνολό τους αυτά τα γνωστά Μέσα δεν ήθελαν να καλύψουν την εκλογή νέου Προεδρείου. Αναρωτιέσαι γιατί και συνεχίζεις.
Εντύπωση τρίτη: αφού τοποθετηθεί ο μέχρι σήμερα Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου και εκλεχτεί Προεδρείο για το Συνέδριο, τον λόγο λαμβάνουν οι εκπρόσωποι των συνδικαλιστικών ενώσεων εργαζομένων που συγκροτούν αυτό το Εργατικό Κέντρο. Ενας – ένας λοιπόν οι λεγόμενοι και “εργατοπατέρες” παίρνουν το μικρόφωνο και τοποθετούνται κι αυτοί. Ασχέτως αν ορισμένοι από αυτούς εμφανώς δεν ξέρουν τι να πούνε. Απορείς πως κατάφεραν αυτά τα άτομα και εκλέχτηκαν για να εκπροσωπήσουν τους εργαζομένους του τομέα τους. Δεν μίλησαν ποτέ στα άτομα που τους εξέλεξαν; Η μήπως εκλέχτηκαν με άλλον τρόπο;
Εντύπωση τέταρτη: μετά από λίγο σε πλησιάζει ο πρώην και μάλλον και ο επόμενος Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου, ένας ευγενέστατος κύριος που πάντα σε κερδίζει με την συμπεριφορά του και σε ενημερώνει πως κάποιος “ενοχλήθηκε” από την παρουσία σου. Στην εύλογη επισήμανση πως όλοι αυτοί κανονικά θα έπρεπε να παρακαλάνε τις κάμερες να έρθουν σήμερα για την δωρεάν αυτοπροβολή τους και όχι την μία και μοναδική που τελικά ήρθε να θέλουν να την διώξουν, σου απαντά πως κάποιοι δεν αισθάνονται καλά όταν υπάρχει κάμερα και δεν μπορούν να λειτουργήσουν ελεύθερα. Ζητά να μάθει αν ενημέρωσες κάποιον (!) για την παρουσία σου στην αίθουσα και όταν του απαντάς πως έδωσες τα στοιχεία σου στην μαυρομάλλα κυρία που βρισκόταν δίπλα ακριβώς στην είσοδο και μοίραζε έντυπα / μάζευε υπογραφές, σου αναφέρει πως δεν υπάρχει καμία κυρία στην είσοδο και δεν την έχει δει ποτέ! Προφανώς η κυρία αυτή θα έχει ξεπηδήσει από τα νέα επεισόδια των Χ-files και είναι ορατή μόνο σε ορισμένους ενώ στους υπόλοιπους όχι! Σε ρωτά και πάλι ευγενικά από ποιο Μέσο είσαι, τον ενημερώνεις πως είσαι από το RodopiNews.gr και εφόσον και πάλι επιμένει πως “το Σώμα δεν θέλει την παρουσία σου” (χωρίς βεβαίως να έγινε κάποια ψηφοφορία από το “Σώμα” παρά μόνο προσέγγιση ενός και μόνο “σώματος” στον Πρόεδρο έξω από την αίθουσα, ενός γνωστού στην πόλη φιλοκυβερνητικού συνδικαλιστή) από σεβασμό προς το πρόσωπο του ευγενέστατου Προέδρου και μόνο αποχωρείς, αφήνοντας το “Σώμα” και το “σώμα” να “λειτουργήσουν ελεύθερα”. Βγαίνοντας συναντάς και πάλι την “αόρατη” μαυρομάλλα κυρία στην είσοδο, αυτή την φορά αμέριμνη να “κάνει το τσιγάρο της”. Δεν της μιλάς όμως καθώς αυτά τα περίεργα μεταλλαγμένα πλάσματα των X-files είναι αψυχολόγητα και δεν ξέρεις πως μπορεί να αντιδράσουν.
Και κάπου εδώ το μυθιστόρημα λαμβάνει τέλος.
Ειλικρινά μετά από όλη αυτή την εμπειρία δεν κατάλαβα τι ζόρι τραβούσε ο συγκεκριμένος φιλοκυβερνητικός συνδικαλιστής και δεν ήθελε την παρουσία μου σε μία τόσο σημαντική ΔΗΜΟΣΙΑ εκδήλωση. Δωρεάν διαφήμιση και προβολή δεν ήθελε; Η μήπως όχι; Και αναφέρομαι μόνο σε αυτόν καθώς κανείς άλλος δεν αντιλήφθηκα να ενοχλείται από την παρουσία μου και από την καταγραφή της διαδικασίας. Μήπως φοβήθηκε πως η κάμερα έχει ακτίνες Χ και υπερήχους και καταγράφει ακόμη και αυτά που δεν φαίνονται και δεν ακούγονται με τα ανθρώπινα αισθητήρια όργανα και ως εκ τούτου υπέθεσε πως θα μαθευτούν αυτά που εκείνος δεν ήθελε; Η μήπως τελικά ενοχλήθηκε καθώς η κάμερα μπορεί να αποδείξει πως αν ο ίδιος δεν είχε κάποιον παρασκηνιακό κομματικό μηχανισμό πίσω του δε θα τον εξέλεγε για εκπρόσωπό του, ούτε το κυλικείο της υπηρεσίας του;
Αυτός είναι ο συνδικαλισμός στην Ελλάδα! Αυτός ο “άρρωστος” συνδικαλισμός που κατάντησε την Οικονομία της χώρας, πάντα σε αγαστή συνεργασία με το επίσης “άρρωστο” πολιτικό σύστημα, σε αυτό το χάλι. Κρυφά λόγια, κρυφές ενέργειες, μηδενική διαφάνεια, ανύπαρκτος πολιτισμός, επαφές πίσω από τις κουρτίνες και όταν έρθει η ώρα αυτοδιαφήμιση των “εργατοπατέρων” στα καθεστωτικά ΜΜΕ της διαπλοκής και της διαφθοράς καθώς τα ΜΜΕ αυτά τους χρωστούν “γραμμάτια”. Γι αυτό και όλες αυτές οι καθημερινές τσοντοφυλλάδες και τα γνωστά τσοντοκάναλα προσβάλουν βάναυσα κάθε μέρα την νοημοσύνη των λιγοστών αναγνωστών και τηλεθεατών τους παρουσιάζοντας ως “είδηση” και μάλιστα πολλές φορές και κεντρική το κλείσιμο των δρόμων από 5 – 6 αφισοκολλητές των καθεστωτικών κομμάτων που παριστάνουν τους τοπικούς “παράγοντες”. Γι αυτό και όλες αυτές οι καθημερινές τσοντοφυλλάδες και τα γνωστά τσοντοκάναλα μεθοδικά και οργανωμένα δεν πατάνε σε τέτοιες ΔΗΜΟΣΙΕΣ εκδηλώσεις όπως οι εκλογές και ούτε ενημερώνουν το λιγοστό κοινό τους γι αυτές, ώστε να μην δίνεται σε αυτές εκ μέρους τους καμία μα καμία δημοσιότητα.
Το κατάλαβες τώρα αγαπητέ αναγνώστη τι σημαίνει “συνδικαλισμός” στην Ελλάδα του σήμερα; Ενα τσούρμο τυπάκια του στυλ “μεταξύ μας Μεταξά” τα οποία ενώ υποτίθεται πως “εκπροσωπούν τα δίκαια των εργαζομένων” και άρα θα έπρεπε να είναι στην πρώτη γραμμή των κοινωνικών αγώνων, μόλις αντιληφθούν ΜΜΕ μη ελεγχόμενο και μη καθοδηγούμενο στο μισό χιλιόμετρο, τρέχουν να κρυφτούν πίσω από προπετάσματα καπνού και δικαιολογίες μη τυχόν και δοθεί δημοσιότητα στα πεπραγμένα τους. Και το μόνο στο οποίο θέλουν να δίνεται δημοσιότητα, αυτοί οι κομματικώς επιλεγμένοι εκπρόσωποι των ολιγαρχών (και λιγότερο των εργαζομένων) είναι οι υποκριτικοί θεατρινισμοί τους δίπλα σε ένα κακογραμμένο πανό, φωνάζοντας κάποια ρυθμικά συνθήματα κατά την διάρκεια της πορείας 15 ατόμων στο κέντρο της πόλης. Εκεί όπου όλα τα μισθωμένα και διαπλεκόμενα με τα κόμματα τοπικά και όχι μόνο ΜΜΕ θα βρεθούν ώστε να δώσουν κάθε δημοσιότητα! Γιατί συνδικαλισμός στην Ελλάδα του σήμερα είναι οι φωνές και οι δημόσιοι καρναβαλισμοί και όχι οι αγώνες για τα δικαιώματα του εργαζόμενου, αγώνες που μάλλον ποτέ δεν δίνονται.
Αυτούς όμως ψηφίζει κάθε φορά ο εργάτης και ο υπάλληλος για να τον εκπροσωπήσουν οπότε όλοι αυτοί και αυτές ορθώς πράττουν και παίζουν αυτό το προκλητικό κουκλοθέατρο. Και η μόνη ελπίδα να απαλλαγούμε από αυτόν τον θίασο είναι όταν θα κλείσουν όλες οι δουλειές στην περιοχή και κάθε εργάτης και υπάλληλος θα μείνει άνεργος. Τότε ακριβώς θα πρέπει κάποιος να στείλει όλους αυτούς τους άνεργους εργάτες και υπαλλήλους να κοιτάξουν τις φάτσες τους στον καθρέφτη και να απολογηθούν για τους εκπροσώπους που ψήφιζαν τόσες δεκαετίες. Γιατί μπορεί το “ψάρι να βρωμάει από το κεφάλι”, πολλές φορές όμως η ουρά βρωμάει ακόμη περισσότερο.
Σωτήρης Μπουζάρας
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
