Ομολογώ πως δεν συνόδευσα τον αδικοχαμένο παπα-Κώστα στην τελευταία του κατοικία. Αφησα να τον οδηγήσουν εκεί με αγάπη αλλά και με ένα τεράστιο “γιατί” ζωγραφισμένο στα πρόσωπά τους, οι δικοί του άνθρωποι: η απαρηγόρητη μητέρα του, τα αδέρφια του και όλοι όσοι χωριανοί, συγγενείς και φίλοι πραγματικά ήταν δίπλα του όσο ζούσε. Ελπίζω και ο ίδιος, αν σύμφωνα με τις ανάλογες θεωρίες και θρησκευτικές δοξασίες βρίσκεται “κάπου εκεί ψηλά” να με συγχωρέσει που δεν ήμουν εκεί προχθές. Οι λόγοι όμως είναι δύο…
Πρώτον δεν μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους σε αυτή την κατάσταση. Είτε πρόκειται για φίλο, είτε πρόκειται για αντίπαλο. Η φυσιολογική κατάσταση του ανθρώπου είναι να είναι …ζωντανός! Και τον φίλο τον στηρίζεις και είσαι δίπλα του, ενώ αν κάποιος είναι εχθρός σου μάχεσαι ενάντια σε αυτά που σου κάνει. Και όταν χάνονται άδικα και πρόωρα, πρόκειται για μία μεγάλη αδικία, για μία τραγωδία. Τότε όμως στον φίλο πλέον δεν έχεις κάτι ουσιαστικό να προσφέρεις αφού δεν είναι εκεί, εκτός από το να συνοδεύσεις το σώμα του στο σημείο όπου θα αφεθεί να γίνει ένα με την Φύση. Και στον εχθρό σου επίσης, δεν έχεις λόγο να ασχοληθείς περισσότερο παρά να του ευχηθείς κι αυτού καλό ταξίδι.
Ο δεύτερος λόγος είναι περισσότερο από πείσμα. Διότι απλά, ως αντικοινωνικό ον που μάλλον είμαι, δεν ήθελα να παρευρίσκομαι στον ίδιο χώρο με άτομα που τον παπα-Κώστα Τσουρέλη όχι μόνο δε τον τίμησαν όσο ζούσε (δικαίωμά τους αν δεν ήταν της αρεσκείας τους) αλλά μάλιστα πολέμησαν όσο μπορούσαν όχι μόνο τον ίδιο αλλά και το φιλανθρωπικό έργο που είχε ξεκινήσει και με μεγάλη επιτυχία είχε φέρει σε πέρας. Και αυτό είναι κάτι ασυγχώρητο.
Τον παπα-Κώστα, όπως και οι περισσότεροι στην περιοχή, τον γνώριζα μέσω του Facebook. Λόγω της δικής μου λόξας να “τρολάρω” συνεχώς σε διάφορους διαδικτυακούς καυγάδες, έτυχε να διαφωνήσουμε σε κάποιες από τις ατελείωτες συζητήσεις που ανοίγω περί θρησκευτικών και συναφών θεμάτων. Εκτοτε μέσω της διαφωνίας μας …απλά γίναμε φίλοι! Για μένα είναι πολύ φυσιολογικό να κάνω φίλους με τους οποίους διαφωνούμε στα άκρα σε πάρα πολλά θέματα με μόνο ένα και μοναδικό κοινό να μας ενώνει: τον σεβασμό απέναντι σε αυτόν που διαφωνούμε! Ετσι, όπως και με πολλούς άλλους με τους οποίους διαφωνούμε σε θέματα όπως πολιτικά, εθνικά, κομματικά και χίλια δύο άλλα, με τον παπα-Κώστα τα λέγαμε συχνά.
Λίγο πριν από το Πάσχα κάποιου περασμένου έτους επικοινωνήσαμε και μου εκμυστηριεύτηκε πως ήθελε να ξεκινήσει μία φιλανθρωπική δράση. Του είπα πως σε αυτά τα θέματα εγώ και όσοι φίλοι από ΜΜΕ συνεργάζομαι ή μπορώ να επηρεάσω είμαστε στην διάθεσή του χωρίς δεύτερη κουβέντα και πως το τοπικό “καρτέλ” των ΜΜΕ θα το παρακάμψουμε. Μου εξήγησε πως όπου και εάν μίλησε γι αυτό το θέμα δεν βρήκε πουθενά στήριξη και ανταπόκριση. Τα περισσότερα ΜΜΕ δεν ενδιαφέρθηκαν να προβάλουν καν τις δράσεις του από τον φόβο να μην ενοχλήσουν κάποια άλλα συμφέροντα ενώ και από ανθρώπους του κύκλου της εκκλησίας συνάντησε απίστευτες και αψυχολόγητες αντιδράσεις. Ο λόγος ήταν προφανής: ένας παπάς ξαφνικά ξεκινά να παράγει έργο που για κάποιους μάλλον θα επισκίαζε το όποιο (ίσως και ανύπαρκτο) δικό τους! Ε, λοιπόν όχι μόνο δεν τον στήριξαν ώστε να φάει ένα πιάτο φαγητό ένας πεινασμένος αλλά μάλιστα τον πολέμησαν με κάθε τρόπο ώστε να μη ξεκινήσει καν! Και όταν ξεκίνησε κάθε μέρα του δημιουργούσαν χίλια δυο πιθανά και απίθανα εμπόδια ώστε να το σταματήσει!
Οι δράσεις του λοιπόν ξεκίνησαν κόντρα σε όλους: στην πλειοψηφία των τοπικών ΜΜΕ που θέλουν να προβάλουν δικούς τους χορηγούς ως “ευεργέτες” αλλά και σε εκκλησιαστικούς κύκλους που κάθε τρεις και λίγο τον ανάγκαζαν να απολογείται για το Α ή για το Β ή τον ανάγκαζαν να “κρύβει” την φιλανθρωπική του δραστηριότητα πίσω από τον Σύνδεσμο Αγάπης και όχι στην εκκλησία που ιερουργούσε για να μη του την σταματήσουν! Οι δε κυρίες του Συνδέσμου Αγάπης έκαναν τιτάνιο έργο ώστε να συλλέγεται κάθε φορά ρουχισμός και ανάλογα είδη για απόρους και φυλακισμένους, να συλλέγονται ήδη διατροφής αλλά και να παρασκευάζονται δεκάδες γεύματα τα οποία και στην συνέχεια διένειμαν σε ανθρώπους που το είχαν άμεση ανάγκη!
Τον είχα προειδοποιήσει από την αρχή για κάποιες συμπεριφορές που θα συναντούσε αλλά και την αντιμετώπιση των τοπικών ΜΜΕ. Οι συζητήσεις μας όμως ήταν πραγματικά ατελείωτες, κυρίως τις ημέρες που η αγανάκτισή του από τον προσωπικό πόλεμο ξεχείλιζε. Δεν πίστευε ακόμη και ο ίδιος τα μέσα και τις παγαποντιές που κάποιοι και κάποιες χρησιμοποιούσαν ώστε να διαβάλουν τον ίδιο και το φιλανθρωπικό του έργο, στην προσπάθειά τους να υπηρετήσουν τους “αφέντες” τους. Δεν θέλω να γράψω περισσότερα για το περιεχόμενο των συζητήσεων μας και δεν πρόκειται. Το μόνο που οφείλω να πω είναι πως ο αδικοχαμένος παπα-Κώστας Τσουρέλης κέρδισε τον θαυμασμό μου και με το οργανωτικό του ταλέντο αφού σε ελάχιστο χρονικό διάστημα κατάφερε να οργανώσει ένα τεράστιο δίκτυο εθελοντών και χορηγών, να διαχειριστεί με άψογο τρόπο την προσφορά τους και να φροντίσει αποτελεσματικά ώστε αυτή να φτάσει με το παραπάνω στον τελικό της αποδέκτη: τους συνανθρώπους μας που το είχαν ανάγκη. Την οργανωτικότητά του αλλά και την αποτελεσματικότητά του θα την ζήλευαν ακόμη και οι μεγαλύτερες φιλανθρωπικές οργανώσεις του πλανήτη!
Για πολύ καιρό μέχρι που η προσπάθειά του πέτυχε τα μέγιστα, όλα αυτά έβρισκαν δημοσιότητα δυστυχώς μόνο από το RodopiNews.gr και ελάχιστους φίλους και φίλες από τον χώρο των άλλων ΜΜΕ της περιοχής. Η καθημερινή προβολή που του εξασφαλίζαμε επισκίαζε κάθε άλλο τοπικό ΜΜΕ αλλά και κάθε άλλη συναφή δραστηριότητα στην περιοχή σε σημείο που δειλά – δειλά κάποια στιγμή και τα υπόλοιπα Μέσα αναγκάστηκαν να του δώσουν τον λόγο. Αυτό που ήθελε όμως το είχε καταφέρει και χωρίς την δική τους βοήθεια. Και ευτυχώς! Πλέον όταν κάποιος μιλούσε για συσίτιο ή για στήριξη απόρων και φυλακισμένων αναφερόταν στον ίδιο τον ιερέα της Καρυδιάς και αυτό ήταν κάτι που το χάρηκε. Η συνέχεια είναι λίγο – πολύ γνωστή αφού πλέον την προέβαλαν κάποια στιγμή και όλα τα υπόλοιπα ΜΜΕ…
Οσοι όμως ήταν αυτοί που χαιρόταν να του βάζουν εμπόδια, άλλοι τόσοι και περισσότεροι ήταν και όσοι τάχθηκαν από την πρώτη στιγμή υπέρ του έργου που έκανε. Και όσα ήταν τα προσωπικά κυρίως καψόνια στα οποία κάποιοι τον υπέβαλαν για να τα παρατήσει, άλλοι τόσοι και περισσότεροι ήταν αυτοί που προσέφεραν τα πάντα ώστε το φιλανθρωπικό έργο του παπα-Κώστα Τσουρέλη να ξεκινήσει αλλά και να πετύχει. Δεν θέλω να ανατρέξω σε ανάλογα δημοσιεύματα όμως θυμάμαι πως ακόμη και ο ίδιος χαιρόταν σαν μικρό παιδί όταν κάποιος τοπικός και όχι μόνο επαγγελματίας βλέποντας την αγγελία που είχαμε “πρώτη μούρη” για εβδομάδες, τον καλούσε και του έκανε απίστευτες προσφορές. Και όντως με τις προσφορές που είχε συγκεντρώσει δεκάδες κόσμου εξασφάλισαν το καθημερινό φαγητό τους και όχι μόνο. Οπως επίσης παρόλη την εναντίωση που είχε τότε από κύκλους της Μητρόπολης που προσπαθούσαν να επηρεάσουν ακόμη και τον ίδιο τον μακαριστό Μητροπολίτη Δαμασκηνό εναντίον του, δεν θα ξεχάσω την στήριξη που του έδωσαν ο δήμαρχος Κομοτηνής Γιώργος Πετρίδης και ο αντιδήμαρχος τότε Κοινωνικών Υποθέσεων Γιώργος Μανανάς και η οικογένειά του. Φυσικά οι φίλοι και υποστηριχτές του έργου του ήταν τόσοι που δεν χωράνε να γραφτούν εδώ, όμως στις δύσκολες εκείνες και τόσο φορτισμένες στιγμές, η επίσημη στήριξη από τους δύο αυτούς ανθρώπους θυμάμαι πως του έδωσε την δύναμη που χρειαζόταν για να συνεχίσει.
Ενα άλλο που δεν μπορώ να ξεχάσω ήταν ο όσο για μένα αναμενόμενος, άλλο τόσο για εκείνον εξοργιστικός υπόγειος πόλεμος που δεχόταν, συνήθως με κίνητρα μικροπρεπή και άθλια. Λεπτομέρειες δεν μπορώ και δεν είναι σωστό να αναφέρω, ειδικά τώρα που δεν είναι ο ίδιος μαζί μας. Θα σταθώ μόνο σε ένα περιστατικό που και τον ίδιο είχε βγάλει έξω από τα ρούχα του αλλά και αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο την ποιότητα των ανθρώπων που σε πολλές περιπτώσεις “ζουν ανάμεσά μας”.
Οταν λοιπόν με τηλεφωνήματα, απειλές και χίλια δύο άλλα απαράδεκτα δεν τον κατάφεραν να μη ξεκινήσει τα πολυαναμενόμενα συσίτια, κάποιοι μάλλον σκαρφίστηκαν έναν πλάγιο τρόπο ώστε ο ίδιος να είναι και πάλι απολογούμενος και αντί να ασχολείται με την προσφορά προς τον συνάνθρωπό του να ασχολείται με διάφορα μικρά παλιανθρωπάκια της περιοχής. Ετσι, εμφανίζεται ως “από μηχανής …χαφιές” κάποια δημοσιογράφος (εντός ή εκτός εισαγωγικών) και ενώ ο ίδιος είχε εντολή πλέον να μην βγαίνει στα ΜΜΕ, του ζητά επιμόνως να μιλήσουν για τα συσίτια. Τα οποία φυσικά η ίδια ποτέ δεν είχε προβάλει τόσο καιρό αλλά όλως περιέργως τα “θυμήθηκε” μόλις από την υπηρεσία του τον είχαν βάλει “στον πάγο” και του απαγόρευαν να δίνει συνεντεύξεις, γιατί νόμιζαν πως κάνει ότι κάνει για να προβάλεται ο ίδιος. Μιλάμε λοιπόν στο τηλέφωνο, του λέω 5 λόγια για το ποιόν αυτού του δυσώδους πλάσματος του τοπικού παρα-δημοσιογραφικού υπονόμου και τον συμβουλεύω φιλικά να την στείλει από κει που ήρθε. Οπως και τελικά έκανε. Και τι λέτε να έκανε μετά η εν λόγω; Βρήκε παλαιότερη μαγνητοσκοπημένη δήλωσή του και αφού έκανε μοντάζ, την έβγαλε στον αέρα ως “ζωντανή συνέντευξη”! Και μετά ο παπα-Κώστας έτρεχε να απολογηθεί εκ νέου στην Μητρόπολη για το θέμα αυτό!
Τέτοια συνέβαιναν συνεχώς και η καθημερινότητα του παπα-Κώστα από τότε που ξεκίνησε το φιλανθρωπικό του έργο ήταν ένας απίστευτος προσωπικός πόλεμος. Και εάν δεν ήταν η εν λόγω δημοσιογράφος (που μάλιστα πληρώνεται από τον ελληνικό λαό και όλη η ασήμαντη ζωή της είναι χαφιεδισμοί και παλιανθρωπιές, όπως άλλωστε και πολλοί άλλοι στο επάγγελμα αυτό) θα ήταν κάποιος εκκλησιαστικός ή παρα-εκκλησιαστικός παράγοντας που θα εμφανιζόταν από το πουθενά ώστε να του χαλάσει την ημέρα ή κάτι άλλο ώστε ο ίδιος να ασχολείται με οτιδήποτε άλλο πλην αυτού που ήθελε. Ομως ο ίδιος το έβαλε στόχο και άντεξε.
Κάποτε τον ρώτησα αν έχει άλλες βλέψεις και χρησιμοποιεί τις φιλανθρωπίες ως εφαλτήριο για άλλα πόστα. Τολμηρή ερώτηση για έναν άνθρωπο που μόλις τον είχα γνωρίσει αλλά έτσι είμαι εγώ. Δεν δίστασε να μου δώσει μία πολύ ξεκάθαρη απάντηση. Πως αυτο που κάνει το κάνει από προσωπικό ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο και εάν κι εφόσον ως σπουδαγμένος ιερέας που είναι του δοθεί κάποια ευκαιρία να ανέλθει στον χώρο του, δεν θα πει “όχι”. Μου ξεκαθάρισε όμως πως δεν το έχει ως αυτοσκοπό παρά μόνο ως νέος άνθρωπος που είναι, θέλει να προσφέρει και να δραστηριοποιηθεί τώρα που μπορεί και αντέχει. Και κατά την γνώμη μου καλώς έκανε!
Μέσα στο καλοκαίρι τα λέγαμε ξανά και εκεί συζητήσαμε για την προσπάθειά του να αναλάβει καθήκοντα στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης αλλά και τα εμπόδια που συναντούσε από κάποιους που τοπικά δεν έβλεπαν την κίνηση αυτό με “καλό μάτι”. Τα παρασκήνια, τις εκκλησιαστικές και παρα-εκκλησιαστικές έριδες και τις κλίκες. Πράγματα που θλίβουν κάθε καλόπιστο άνθρωπο. Είχε όμως την συμπάθεια και την στήριξη του μακαριστού πλέον μητροπολίτη Δαμασκηνού και ήταν αισιόδοξος πως θα τα καταφέρει. Του είπα να με ενημερώσει για τα ευχαριστα νέα, όταν αυτά συμβούν. Λίγο όμως καιρό μετά ο μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής Δαμασκηνός ασθένησε και τελικά κατέληξε στο νοσοκομείο Κομοτηνής όπου και άφησε την τελευταία του πνοή. Ατυχος από τις εξελίξεις και πάλι ο παπα-Κώστας αλλά δεν το έβαλε κάτω και τελικά πέτυχε το πολυπόθητο αφού στις αρχές του έτους μετέβη στην Κωνσταντινούπολη για να αναλάβει τα εκεί καθήκοντά του.
Ολο αυτό το διάστημα δεν άφηνε την προσπάθεια ούτε λεπτό. Ηταν όλη μέρα στους δρόμους, έκανε παντού επαφές και είχε παντού φίλους. Ηταν ένας ιερέας που κινούνταν με την άνεση ενός λαϊκού παντού και σε κάθε περίπτωση κέρδιζε τις εντυπώσεις. Καθόλου τυχαίο που ήταν πασίγνωστος στην περιοχή από το προφίλ του στο Facebook από το οποίο και κατάφερνε να δώσει δημοσιότητα στις δραστηριότητες της ενορίας και του Συνδέσμου Αγάπης της Καρυδιάς. Δεν δίσταζε να πει την γνώμη του δημοσίως και αυτό φάνηκε και κατά την διάρκεια της νοσηλείας του μακαριστού Δαμασκηνού όταν αντέδρασε σφόδρα σε απρεπή δημοσιεύματα και φημολογίες για τον νοσηλευόμενο μητροπολίτη.
Ο παπα-Κώστας είχε πολύ μέλλον μπροστά του. Οι ενδοεκκλησιαστικοί (πολλές φορές και παρα-εκκλησιαστικοί) του αντίπαλοι θεωρούσαν πως προσπαθούσε να ανέλθει στην ιεραρχεία και να τους κάνει στην άκρη. Και χρησιμοποιούσαν κάθε μέσο, συνήθως αθέμιτο, ώστε να τον ταλαιπωρήσουν και να τα παρατήσει. Κάτι που δεν έκανε. Και καλά έκανε.
Απορώ πως ένας υποψιασμένος άνθρωπος όπως ο παπα-Κώστας αποφάσισε να εμπιστευθεί την κρίσιμη κατάσταση της υγείας του στο Νοσοκομείο της Κομοτηνής. Και γνωρίζω πως δεν είμαι ο μόνος στην πόλη που απορώ. Ισως να έπαιξε ρόλο το γεγονός πως στο προσωπικό του Νοσοκομείου ήταν γνωστός αφού μεταξύ άλλων ιερουργούσε και στο παρεκλήσι του Νοσοκομείου. Φάνηκε όμως πως αυτή του η απόφαση ήταν πέρα ως πέρα λάθος. Και δυστυχώς φάνηκε με πολύ τραγικό τρόπο…
Ολα τα τοπικά ΜΜΕ παρέστησαν στην κηδεία του παπα-Κώστα και κάλυψαν το “γεγονός”. Σε λίγο καιρό, όταν κάποιος θα αναζητεί πληροφορίες για τον ίδιο, τη ζωή του και το έργο του στα περισσότερα τοπικά ΜΜΕ θα βρίσκει πληροφορίες μόνο για το πως πέθανε και το πως τον συνόδεψαν στην τελευταία κατοικία του. Γιατί αυτό είναι το ενδιαφέρον της “άρχουσας τάξης” των ΜΜΕ σήμερα: όταν ζεις και προσφέρεις γι αυτούς δεν υπάρχεις ενώ είδηση γίνεσαι μόνο αν σου συμβεί κάτι άσχημο (ευχάριστο όμως γι αυτούς) ή αν πεθάνεις. Για μένα όμως δεν είναι έτσι.
Γι αυτό και φίλε παπα-Κώστα δεν παρευρέθηκα εκεί για να συνοδεύσω το σώμα σου στην τελευταία του βόλτα. Γιατί εκεί φίλε δεν ήσουν εσύ. Ηταν μόνο το σώμα σου και τίποτε περισσότερο. Δεν ήθελα να γράψω τίποτε γι αυτό το γεγονός το οποίο όσο τραγικό και αβάσταχτο κι αν είναι, θέλω να το θεωρώ “ασήμαντο” μπροστά σε όλα όσα έκανες στην ζωή σου και γι αυτό δεν ήθελα να το παρακολουθήσω. Στην ουσία δεν άντεχα. Χάρηκα που γνωριστήκαμε τότε, υπό δύσκολες συνθήκες και παλέψαμε μαζί εναντίον όλων για κάτι ανθρώπινο, που άξιζε άλλες χίλιες φορές να παλέψεις γι αυτό. Χαρηκα τις ατελείωτες συζητήσεις που είχαμε για τα πολιτικά, τα δημοσιογραφικά αλλά και τα παπαδίστικα παρασκήνια της περιοχής μας. Χάρηκα που μοιραστήκαμε χαρές και αγωνίες και που μου είχες τόση εμπιστοσύνη που ήμουν από τους πρώτους που μοιραζόσουν ένα μυστικό, καλό ή άσχημο, όταν αυτό συνέβαινε. Χάρηκα τέλος για ένα πράγμα: που από επιλογή μου ήμουν κοντά σου και έκανα διάσημο για πρώτη φορά το φιλανθρωπικό σου έργο που σχεδόν όλοι οι άλλοι στην αρχή απαξίωναν. Ολα αυτά ήταν για εμένα τα σημαντικά. Και όχι να έρθω την τελευταία σου ημέρα στο φως του ήλιου να (περι)γράψω τον θάνατό σου.
Στην συνέχεια λοιπόν και για τα χρόνια που δεν θα είσαι πια εδώ να δεις όλα όσα καλά έκανες, θα λέω στον εαυτό μου ένα παραμύθι. Πως ζεις και είσαι κάπου αλλού. Πως έφυγες χωρίς να χαιρετίσεις κανέναν για να ακολουθήσεις το όνειρό σου. Αγύριστο κεφάλι όπως πάντα ήσουν, δεν θα είναι δύσκολο να γίνει πιστευτό. Κι αν κανείς ποτέ με ρωτήσει, μάλλον αυτό θα λέω…
Και τι άλλο μπορώ να του πω; Οτι ήσουν 2 μήνες όπως λένε με γρίπη και έτρεχες για τους πάντες και τα πάντα αλλά όχι για την υγεία σου; Πως ακόμη κι όταν δικαιώθηκες και έφτασε η ώρα να πας στην Κωνσταντινούπολη, δεν αφιέρωσες λίγες ημέρες ακόμη και στην Τουρκία να πας σε έναν καλό γιατρό ή νοσοκομείο; Πως ενώ ήξερες όλα μα όλα τα τοπικά παρασκήνια και φήμες πήγες και μπήκες μόνος σου στο τοπικό μας Νοσοκομείο; Πως δεν πήρες ούτε ένα τηλέφωνο, δεν έστειλες ούτε ένα μήνυμα να μιλήσουμε για αυτή την κατάσταση να έρθω να σε αρπάξω από τα μαλλιά και να σε πάω με το ζόρι σε αυτό της Αλεξανδρούπολης και όλο αυτό το διάστημα είχα άγνοια και νόμιζα πως ήσουν στην Κωνσταντινούπολη, συνεπαρμένος από την καινούρια σου ζωή; Γιατί αν δε συνέβαινε το τραγικό, το απίστευτο και ξεπερνούσες όπως θα ήθελα μέσα από την καρδιά μου την δύσκολη αυτή κατάσταση της υγείας σου, να είσαι σίγουρος φίλε πως αυτό θα συνέβαινε: θα άκουγες ένα τόνο “μπινελίκια” για όλες αυτές τις απερισκεψίες και την κακή συνήθεια να τρέχεις για όλα και για όλους αλλά ποτέ για τον εαυτό σου.
Τι να σου πω τώρα και τι να σου γράψω; Ακολουθώ κι εγώ την τακτική τόσων και τόσων φίλων σου και σου απευθύνω δημοσίως κάποιες αράδες κοροϊδεύοντας τον εαυτό μου με την ψευδαίσθηση πως από κάποια άλλη διάσταση θα τις διαβάσεις. Ηξερες πάντα πως δεν πιστεύω σε όλα αυτά, χωρίς αυτό να επηρρέαζε την φιλία μας. Οπως και με τόσους άλλους ιερείς που είμαστε φίλοι αλλά δεν τους ενοχλεί η μη ενασχόλησή μου με τα της θρησκείας. Απλά τώρα πλέον, εύχομαι να κάνω εγώ λάθος. Και όντως να καταφέρεις με κάποιον τρόπο να δεις τι σου γράφουν οι φίλοι σου στο Facebook. Και πόσο κόσμο πίκρανες, εκτός βέβαια από τους απαρηγόρητους δικούς σου ανθρώπους, με την απερισκεψία σου να μην προσέχεις τον εαυτό σου όσο θα έπρεπε…
Τι να σου πω και τι να σου γράψω; Ησουν ένας απίστευτος παπάς που όμοιος δεν θα υπάρξει. Το υπογράφω. Ησουν ένας απίστευτος τύπος, πάντα μέσα σε όλα αλλά και πάντα απέναντι σε όλα. Με άποψη για όλους, πάντα μετρημένη κατά την γνώμη μου και χαρακτήρα που ακόμη και εάν κάποιος διαφωνούσε μαζί σου, δεν μπορούσε να το κάνει με κακία. Και όμως, κάποιοι σε ταλαιπώρησαν τόσο πολύ το τελευταίο διάστημα, την μία με τα συσίτια και το φιλανθρωπικό σου έργο και την άλλη με την μετάθεση που ήθελες στην Κωνσταντινούπολη, που ώρες – ώρες δεν κρατιώσουν. Ηθελες να βγεις και να τα πεις όλα δημοσίως ή να τα παρατήσεις. Τίποτε από τα δύο δεν έκανες. Παράτησες όμως κάτι: τον εαυτό σου φίλε. Και αυτό είναι ασυγχώρητο. Και προχθές όλα τα λαμόγια που σου έκαναν τόσα και τόσα προσωπικά καψόνια, που δεν σεβάστηκαν ούτε τους πεινασμένους που ήθελες να ταΐσεις, ξέρεις ρε φίλε τι έκαναν; Ηταν εκεί, πρώτη μούρη και παρίσταναν πως σε συνοδεύουν στην τελευταία σου κατοικία! Και μετά από λίγη ώρα ορισμένοι από αυτούς πήγαν σε κάποια ΜΜΕ για να μιλήσουν.
Κανονικά δεν θα έπρεπε να σου συγχωρέσω ποτέ το τελευταίο γεγονός. Που ήσουν εσύ ξάπλα και αυτοί όρθιοι να σε “συνοδεύουν”. Ομως πλέον τώρα, δεν μπορώ να σου κρατήσω κακία. Να με συγχωρέσεις λοιπόν κι εσύ που δεν ήρθα αυτή την τελευταία στιγμή να σε δω. Δεν το έκανα όμως φίλε απλά γιατί δεν ήσουν εκεί.
Ετσι θα κλείσω αυτο το κείμενο. Ούτε “καλό ταξίδι”, ούτε “καλό παράδεισο”. Ολα τα καλά τώρα θα τα έχεις, καθώς το “είναι” σου θα ταξιδεύει στο Σύμπαν. Και τις δικές μου ταπεινές ευχές, σίγουρα πλέον δεν τις έχεις ανάγκη. Μόνο μία φράση από μένα: δεν ήρθα γιατί δεν ήσουν εκεί. Και ελπίζω να με συγχωρέσεις. Και εκεί, στο μακρινό ταξίδι που έχεις πάει για να ακολουθήσεις το όνειρό σου χωρίς από τη βιασύνη σου να μας αποχαιρετίσεις, να κάνεις όλα όσα έκανες εδώ και ακόμη περισσότερα με μεγαλύτερη επιτυχία. Και να βρεις ακόμη περισσότερους φίλους και υποστηριχτές για όλα όσα γουστάρεις να κάνεις, τόσο που εμάς να μας ξεχάσεις. Εντάξει φίλε;
Σωτήρης Μπουζάρας
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
