Δεν θα ξεκινήσω το άρθρο με τη συνήθη δήλωση καταδίκης της τρομοκρατίας. Γιατί ειλικρινά, δεν ξέρω στην Ελλάδα, τι είναι τρομοκρατία. Ή καλύτερα δεν ξέρω να διαχωρίζω την τρομοκρατία, σε παράνομη και «νόμιμη». Σε τρομοκρατία κατά του κράτους από το λαό και κατά του λαού από το ίδιο το κράτος.
Ως δημοσιογράφος είμαι υποχρεωμένος να μην πιστεύω ποτέ, εάν δεν αποδειχθούν στα δικαστήρια, τις εικασίες, ανακοινώσεις και υπηρεσιακά σήματα, της Αστυνομίας. Οφείλω όμως να δηλώσω αρνητής και πολέμιος κάθε βίαιης παραβατικής συμπεριφοράς από μια φραστική επίθεση έως ένα απεχθές έγκλημα, που ο δράστης του το δικαιολογεί ως πολιτική πράξη.
Επίσης από τη φύση μου είμαι επιφυλακτικός και με τις τελεσίδικες αποφάσεις της Δικαιοσύνης, για υποθέσεις τρομοκρατίας μιάς και η Ιστορία έχει δείξει πως μετά από χρόνια ο ιστορικός του μέλλοντος τις ζυγίζει και τις αξιολογεί διαφορετικά.
Πριν από 22 χρόνια έχασα την πρώτη μου δουλειά, σε ημερήσια εφημερίδα, όταν από λάθος χειρισμό, ενεπλάκην σε μια «παραφιλολογία περί τρομοκρατίας». Θυμάμαι έναν αρεοπαγίτη που σε συνέντευξη μου είπε ότι πιστεύει πως μέσα στις γραμμές των τρομοκρατών βρίσκονται και δικαστικοί.
Έκτοτε, μετά από δεκάδες εκατοντάδες συλλήψεις τρομοκρατών, δεκάδες δίκες και καταδίκες και άπειρες αποκαλύψεις όπλων, βομβών, κρησφύγετων και ότι άλλο μπορεί να τροφοδοτήσει τη λαϊκή φαντασία, μετράμε ακόμη, κάθε μέρα, τρομοκρατικά χτυπήματα και βλέπουμε τη δράση των λεγόμενων τρομοκρατών αμείωτη και συνεχή.
Δεν θέλω να πιστέψω πως το ίδιο το Κράτος τους χρησιμοποιεί για προβοκάτσια, αν και ιδέες μου μπαίνουν στο μυαλό. Βλέπετε, οι κύριοι ύποπτοι της τελευταίας επίθεσης στη Νέα Δημοκρατία, Ρούπα και Μαζιώτης, είχαν συλληφθεί μεν αλλά με την πάροδο του 18μήνου αφέθηκαν ελεύθεροι πριν τη δίκη που τους ετοίμαζαν. Τάχα οι αρχές δεν πρόλαβαν…
Αρνούμαι και να φανταστώ ότι εξεγερμένοι πολίτες, ξεκίνησαν μετά τη διαμαρτυρία στην πλατεία Συντάγματος το 2010, «νέα εθνική αντίσταση». Παρότι καθημερινά συν-έλληνες, με μικρές ή μεγάλες πράξεις πολεμάνε το καθεστώς. Την πολιτική των τεσσάρων κυβερνήσεων που στηρίζουν το μνημόνιο και διασφαλίζουν τα οικονομικά συμφέροντα των πιστωτών του κράτους.
Είναι αλήθεια πως με όσα το κόμμα της ΝΔ έκανε, όταν έγινε κυβέρνηση, απολύτως αντιφατικά ως τις προεκλογικές εξαγγελίες του, στη λεωφόρο Συγγρού έπρεπε από καιρό να περιμένουν τις σφαίρες. Εάν δε ο Στρατός είχε σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, γιατί όχι και τα Leopard!
Παρόλα αυτά και επειδή από το νεκρό Θάνο Αξαρλιάν, (που έπεσε θύμα της τρομοκρατίας στις 14ης Ιουλίου του 1992) μας χωρίζουν μόνο μερικοί μήνες νωρίτερα, όταν έφυγα από το γραφείο μου στην Καραγεώργη Σερβίας όπου αργότερα απέξω έγινε η μοιραία έκρηξη, δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ πως η βία δεν είναι λύση.
Η τρομοκρατία ακόμη και εάν γεννιέται και ευδοκιμεί από την κρατική βία δεν φέρνει τίποτα καλύτερο και δεν υπόσχεται παρά μόνο το χάος. Βλέπεται το σύστημα έχει προβλέψει και αυτό τον παράγοντα και είναι σε θέση να τον χρησιμοποιήσει προς όφελός του. Το άδικο και ταξικό κράτος μπορεί να τρομοκρατεί αλλά δεν τρομοκρατείται. Το ξέρετε άλλωστε από το γνωστό: «H Δημοκρατία(…) δεν τρομοκρατείται»!
Τέλος θα θυμίσω την άποψή μου, περί του φρούτου της Δημοκρατίας στη χώρα μας, ξαναγράφοντας πως το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό, αλλά πολιτειακό. Και όσο το άταφο και νεκραναστημένο πτώμα της Μεταπολίτευσης τριγυρνάει ακόμη, τις νύχτες θα συναντά το ζόμπι της τρομοκρατίας, τον βρυκόλακα της ξενοκρατίας και το φάντασμα της οικογενειοκρατίας στην Ελλάδα, για να κάνουν τα διάφορα όργια.
http://antignomia.blogspot.gr/2013/01/h.html
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
