Η Σελήνη εκτός του ότι είναι μια μαγεία να την κοιτάμε, από την αρχαιότητα έκανε πάντα τον άνθρωπο να πλάθει διάφορους μύθους για αυτήν. Πιστεύω έφτασε η εποχή που θα βοηθήσει την ανθρωπότητα να κατακτήσει και άλλους κόσμους. Αυτός ο φυσικός μας δορυφόρος έχει όλα τα πλεονεκτήματα για να τον χρησιμοποιήσουμε σαν έναν διαστημικό σταθμό, για τα πολύ πλέον άμεσα μελλοντικά σχέδιά μας να κατακτήσει ο άνθρωπος τον πλανήτη Άρη.
Μια βάση στην Σελήνη θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για διάφορα πειράματα υπό συνθήκες έλλειψης βαρύτητας. Μας δίνει επίσης την δυνατότητα να κατασκευαστούν τα καύσιμα για τα διαστημόπλοια του μέλλοντος. Βασικό είναι ότι θα αποκτηθεί τεράστια εμπειρία για την δημιουργία διαστημικών βάσεων για την περεταίρω κατάκτηση του διαστήματος. Πρέπει να καταλάβουμε, σαν παιδιά των άστρων που είμαστε, ότι είναι η ανησυχία του ανθρώπου για την κατάκτηση του αγνώστου είναι περασμένη στον γονιδιακό του κώδικά. Προσωπικά, πιστεύω ότι με την εξέλιξη της τεχνολογίας θα γίνουν όλα αυτά που σήμερα τα βλέπουμε σαν επιστημονική φαντασία και θα ξεκινήσουν οι νέοι Χριστόφοροι Κολόμβοι τα ταξίδια τους για την ανακάλυψη νέων πλανητών που θα μπορούν να δεχτούν ανθρώπους να τους εποικήσουν. Άλλωστε η ανακάλυψη εξωπλανητών έχει ξεκινήσει. Έχουν ανακαλύψει έως σήμερα περίπου 850 εξωπλανήτες και δεν θα αργήσει ίσως η στιγμή που θα βρούμε έναν όμοιο πλανήτη σαν το δικό μας.
Ένα ιδανικό σημείο για την κατασκευή Σεληνιακής βάσης θα μπορούσε να είναι ένας κρατήρας κοντά στον Νότιο Πόλο της Σελήνης ή ίσως καλύτερα, κάτω από την Σεληνιακή επιφάνεια μιας και η Σελήνη δεν διαθέτει ατμόσφαιρα με αποτέλεσμα να είναι ευάλωτη στις επιδρομές μετεωριτών καθώς και στην κοσμική ή υπέρυθρη και υπεριώδη ακτινοβολία. Μια δυσκολία του να φτιάξουμε βάση στην Σελήνη είναι η πολύμηνη έκθεση του ανθρώπου σε συνθήκες μηδενικής βαρύτητας, όπου κανείς δεν γνωρίζει πώς μπορεί να αντιδράσει. Η παραμονή των αστροναυτών στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό έχει δείξει ότι ο ανθρώπινος οργανισμός αλλάζει. Χάνεται οστική μάζα, οι μύες ατροφούν, εξαντλείται το ανοσοποιητικό σύστημα. Παρά την εξέλιξη του ανθρώπινου γένους ο σχεδιασμός του έχει γίνει για να κατοικεί στην Γη και θα πρέπει να βρεθούν τρόποι που θα υπερνικήσουν τα φυσικά όρια του σώματός μας.
Σκεπτόμενος να γράψω μερικά πράγματα για το πρόγραμμα “Απόλλων”, ξεκίνησα να γράφω αυτό το άρθρο. Από μικρό παιδί πάντα με εντυπωσίαζε να βλέπω φωτογραφίες αλλά και να διαβάζω ότι είχε σχέση με αυτό το πρόγραμμα. Πολλοί νομίζουν ότι ο άνθρωπος πάτησε στην Σελήνη μια μονάχα φορά με την γνωστή αποστολή “Απόλλων11″ και ξεχνά ή δεν έμαθε καθόλου ότι πάτησαν το πόδι τους και άλλες αποστολές Απόλλων.
Οι 6 αποστολές “Απόλλων” που προσεδαφίστηκαν στην Σεληνιακή επιφάνεια μαζί με τα πληρώματα τους είναι οι ακόλουθες :
– Απόλλων 11 (20 Ιουλίου 1969), περιοχή θάλασσας Tranquility με πλήρωμα τον Neil Armstrong και Edwin “Buzz” Aldrin.
– Απόλλων 12 (21 Νοεμβρίου 1969), περιοχή Ocean of Storms με πλήρωμα τον Charles “Pete” Conrad και Alan Bean.
– Απόλλων 14 (05 Φεβρουαρίου 1971), περιοχή Fra Mauro με πλήρωμα τον Alan B. Shepard και Edgar Mitchell.
– Απόλλων 15 (03 Αυγούστου 1971), περιοχή Hadley Rille με πλήρωμα τον David Scott και James Irwin.
– Απόλλων 16 (24 Απριλίου 1972), περιοχή Descartes Highlands με πλήρωμα τον John Young και Charles Duke.
– Απόλλων 17 (11 Δεκεμβρίου 1972), περιοχή Taurus-Littrow με πλήρωμα τον Eugene Cernan και Harrison H. “Jack” Schmitt.
Πρόσφατα χάσαμε και τον πρώτο άνθρωπο που πάτησε στην Σελήνη, τον Neil Armstrong.
Σήμερα πολλοί ερασιτέχνες αστρονόμοι φωτογραφίζουμε και καταγράφουμε με αρκετή ακρίβεια τα σημεία προσελήνωσης των αποστολών “Απόλλων”. Οι φωτογραφίες μας δεν έχουν φυσικά την διακριτική ικανότητα των διαστημοσυσκευών που φωτογραφίζουν την σεληνιακή επιφάνεια, αλλά έχουμε την δυνατότητα να εντοπίζουμε τα σημεία προσελήνωσης με αρκετή ακρίβεια. Αυτό το επιτυγχάνουμε καλιμπράροντας τις φωτογραφίες μας και εντοπίζοντας στην συνέχεια τα γνωστά γεωγραφικά μήκη και πλάτη στα οποία έγινε η προσελήνωση. Παρακάτω βλέπουμε μερικές εικόνες από φωτογραφίες που πήρα από το ερασιτεχνικό τηλεσκόπιό μου των 10 ιντσών.
Αγαπημένη μου περιοχή αλλά και αποστολή είναι η αποστολή “Απόλλων 17″. Θεωρώ ότι είναι η ποιο ολοκληρωμένη από επιστημονικής απόψης αποστολή στην Σελήνη μιας και είχαμε για πρώτη φορά την συμμετοχή γεωλόγου. Η συλλογή των πετρωμάτων τότε μας έδωσε περισσότερες πληροφορίες για την σύσταση της Σελήνης. Μακάρι να είχε συνεχιστεί το πρόγραμμα “Απόλλων” αλλά δυστηχώς το όλο σχέδιο ήταν οικονομικά ασύμφορο. Από την άλλη, οι Σοβιετικοί εγκατέλειψαν την κούρσα του ανταγωνισμού.
Το άρθρο και οι φωτογραφίες:
http://arsliberalis.gr/?p=1027
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
