Θλίψη στους πιστούς και …κρυφά χαμόγελα σε κάποιους άλλους σκόρπισε η θλιβερή είδηση της απώλειας του μακαριστού πλέον Μητροπολίτη Μαρωνείας και Κομοτηνής Δαμασκηνού. Θλίψη σε όσους ζούσαν τόσα χρόνια από κοντά είτε απλά μάθαιναν το τεράστιο φιλανθρωπικό και ευρύτερα κοινωνικό έργο της Μητρόπολης και στην στήριξη που αυτό παρείχε σε αναρίθμητους συμπολίτες μας που βρισκόταν σε αδυναμία, χριστιανούς και μουσουλμάνους. Κρυφά χαμόγελα σε κάποιους άλλους που τόσα χρόνια δεν έβλεπαν την ώρα και την στιγμή για την πραγματοποίηση της “αλλαγής φρουράς” στην τοπική Μητρόπολη ώστε δικές τους επιδιώξεις να έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να πετύχουν.
Η αλήθεια είναι πως ο “παππούς” τα είχε 400 και αυτό ενοχλούσε πολλούς που θα ήθελαν έναν πνευματικά αδύναμο ηγέτη της τοπικής εκκλησίας για διάφορους λόγους. Οπως είναι αλήθεια το γεγονός πως ο ίδιος τόσα και τόσα χρόνια ήταν επίμονος σε όλες του τις αποφάσεις και “έριχνε πόρτα” σε πολλούς και διάφορους που προκαλούσαν κάθε λογής ανακατωσούρες. Αυτό όμως που θα έχει να πει ο ιστορικός του μέλλοντος είναι πως ο μακαριστός πλέον Μητροπολίτης Δαμασκηνός, από την πρώτη έως την τελευταία ημέρα του στην περιοχή μας δεν ταλαντεύτηκε, δεν άλλαξε, δεν ωραιοποίησε και δεν δόθηκε άνευ όρων βορά σε όσους ήθελαν να “βάλουν χέρι” στα της Μητροπόλεως. Η ψυχική πυγμή του όπως και η πνευματική του διαύγεια ήταν δεδομένη μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο και αυτό ήταν που ενοχλούσε, ίσως και να φόβιζε ορισμένους εντός και εκτός του οίκου του.
Το τι έλεγε κανείς για τον μακαριστό πλέον Μητροπολίτη Δαμασκηνό πίσω από την πλάτη του είναι γνωστό σε όσους γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα. Λέξεις που ακόμη αντηχούν σε γραφεία και διαδρόμους, ακόμη και σε αυτούς της ίδιας της Μητρόπολης. Το τι φιλοδοξίες είχαν ορισμένοι (συνήθως πάνω από το μπόι τους) είναι κι αυτό γνωστό. Ανθρωποι που μέσω της εκκλησίας προσπαθούσαν να επιβληθούν και να καταξιωθούν προσωπικά, επαγγελματικά και με προοπτική να διαδραματίσουν οι ίδιοι ή άνθρωποι του κύκλου τους κάποιον ρόλο. Ανθρωποι που ξημεροβραδιάζονταν όχι δουλεύοντας ή προσφέροντας κάτι στο κοινωνικό σύνολο αλλά πάντα παραγοντιζόμενοι σε σκοτεινά γραφεία με έπαθλο την δική τους “άνοδο”, ασχέτως του τρόπου με τον οποίο αυτή θα είχε προέλθει.
Για όλα αυτά και για όλα όσα δεν μπορούν να γραφτούν και να ειπωθούν τουλάχιστον στην παρούσα φάση θεωρώ δεδομένο πως ο διαδεχθείς τον μακαριστό πλέον Μητροπολίτη Δαμασκηνό θα πρέπει να είναι άτομο πέρα από κάθε σχέση και επαφή με την τοπική Μητρόπολη. Οι καιροί δεν είναι για αστεϊσμούς και πειραματισμούς ούτε για να πέφτουμε θύματα των προσωπικών παθών και φιλοδοξιών του καθενός. Ιδιαίτερα σε μία “καυτή” περιοχή όπως αυτή της Ροδόπης και της Θράκης γενικότερα όπου ένας Μητροπολίτης δεν είναι απλά ένας θρησκευτικός λειτουργός ή διαχειριστής περιουσιακών στοιχείων αλλά ταυτόχρονα μεσάζοντας μεταξύ λαού και εξουσίας αλλά και εάν λειτουργεί με σωφροσύνη και λογική, όπως ο μακαριστός πλέον Μητροπολίτης Δαμασκηνός, βαλβίδα εκτόνωσης παθών που εάν χειριστούν αλλιώς ίσως να οδηγήσουν σε καταστάσεις δύσκολες έως και ανεξέλεγκτες.
Δεν γνωρίζω αν και εφόσον υπάρχουν τέτοιοι κατάλληλοι ηγέτες στην χριστιανική εκκλησία, άλλωστε ως γνωστόν δεν είμαι και άνθρωπος της εκκλησίας και της θρησκείας γενικότερα. Εάν όμως κι εφόσον υπάρχει έστω ένας σε κάποια γωνιά της Ελλάδας που να διακατέχεται όχι από κάποια …λάφρα εξουσίας και παραγοντισμού αλλά από αγνά και θερμά συναισθήματα για την περιοχή μας και όλους τους ανθρώπους της (εάν έχει και παλαιότερη συνεισφορά στα τοπικά με οποιονδήποτε τρόπο ακόμη καλύτερα) θα έπρεπε να βρεθεί και να δεχτεί να αναλάβει αυτός το δύσκολο έργο.
Εύχομαι καλό ταξίδι στον “παππού” και καλή ανάπαυση. Θα τον θυμούνται όλοι για πάντα. Και σε όσους περίμεναν και ευχόταν το μοιραίο εδώ και χρόνια εύχομαι η Φύση να κάνει το καθήκον της και να μας απαλλάξει από την παρουσία τους πολύ σύντομα.
Σωτήρης Μπουζάρας
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
