Παρευρεθήκαμε πριν λίγο καιρό στο αντάμωμα των απανταχού Κιζδερβενιωτών που φέτος διοργανώθηκε στην Καλλιθέα νομού Ροδόπης. Στο μικρό αυτό χωριό κοντά στην Κομοτηνή, εντός του Δήμου Μαρωνείας – Σαπών που βρήκαν τότε φιλόξενη στέγη κάποιοι από τους πρόσφυγες του Κίζδερβεντ έπειτα από τις τουρκικές διώξεις. Στην κεντρική πλατεία του χωριού δεσπόζει μνημείο αφιερωμένο σε όσους χάθηκαν στον αγώνα που έδωσαν στην μητέρα πατρίδα, στο Κίζδερβεντ της Μικράς Ασίας. Μάλιστα όπως ανέφερε και ο Δημήτρης Χατζηαγγελίδης, πρόεδρος Κιζδερβενιώτικου συλλόγου από την Θεσσαλονίκη το μνημείο αυτό είναι μοναδικό σε όλη την Ελλάδα αφού δεν γνωρίζει άλλον τόπο που να έχει ανάλογο μνημείο αφιερωμένο στους μαχητές του Κίζδερβεντ.
Με μια προσεκτικότερη ματιά όμως μπορεί κανείς να παρατηρήσει κάτι που δεν έχει σχέση ούτε με το μνημείο, ούτε με το μήνυμα που αυτό στέλνει. Μία μαρμάρινη πλάκα που όπως φαίνεται τοποθετήθηκε εκ των υστέρων και που όπως γράφει είναι αφιερωμένη στους πεσόντες κατά τον …ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940! Μας δημιουργήθηκε μία κάποια απορία είναι η αλήθεια για το σκεπτικό όποιου εκ των υστέρων έσπευσε να τοποθετήσει αυτή την μαρμάρινη επιγραφή όχι βεβαίως για το μήνυμα που στέλνει αφού οι πεσόντες σε κάθε αγώνα είναι προσωπικότητες ιερές και σεβαστές σε κάθε περίπτωση αλλά για την σκοπιμότητα της αλλοίωσης ενός μνημείου που στήθηκε για έναν συγκεκριμένο σκοπό. Αλλωστε δε νομίζουμε ο αγώνας στο Κίζδεβεντ το 1920 να έχει κάτι σχετικό από ιστορικής πλευράς με τον αγώνα στα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας το 1940.
Ρωτήσαμε και μάθαμε πως το μνημείο στήθηκε στην Καλλιθέα από τον τοπικό σύλλογο Κιζδερβενιωτών κάπου στις αρχές του 1990, επί προεδρίας του μετέπειτα αντιδημάρχου Κομοτηνής και Κιζδερβενιώτη στην καταγωγή Γιάννη Μουρτίδη. Η δε μαρμάρινη επιγραφή προστέθηκε τα τελευταία χρόνια από άλλον σύλλογο οι υπεύθυνοι του οποίου κατοικοεδρεύουν στο χωριό. Και ξαναλέμε πως το μήνυμα της επιγραφής μας βρίσκει σε όλα σύμφωνους όμως δεν θα έπρεπε πρώτα να υπάρξει μία συνεννόηση ώστε και στο νόημά του αλλά και αισθητικά το μνημείο να μην παρουσιάζει παραφωνίες; Οι νεκροί του ενός αγώνα πρέπει να γίνονται πιο σεβαστοί από τους νεκρούς του άλλου αγώνα ή μήπως υπάρχει κάποιου είδους ανταγωνισμός για το ποιος θα επικρατήσει πολιτιστικά σε ένα μικρό αλλά πανέμορφο χωριό, όπως η Καλλιθέα; Και είναι πεδίο τέτοιας προσωπικής αντιπαράθεσης ένα ιστορικό και μοναδικό στο είδος του μνημείο σε όλη την Ελλάδα;
Ας το σκεφτούν αυτό κάποιοι σοβαρότερα γιατί όλα σε αυτό τον τόπο δεν είναι για προσωπική και συντεχνιακή εκμετάλλευση.
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
