Οχι, εμένα δεν με κυνηγάει η Χρυσή Αυγή! (μονίμως outsider)

20 Σεπτεμβρίου, 2012 | by rodopinews

ΞΕΝΤΥ-TORIAL (ΓΥΜΝΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ)

Τελικά η Χούντα έκανε όντως μεγάλο κακό στην ελληνική κοινωνία. Και δεν μιλάω για την καταπίεση, τα βασανιστήρια, την τραγωδία της Κύπρου. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…

Κάθε φασιστικό καθεστώς που αποτελείται από κομπλεξικούς ανθρώπους οφείλει να διαθέτει τους φρουρούς του, οι οποίοι συνήθως έχουν ως καθήκον το να μειώνονται οι ανασφάλειες των κρατούντων. Ετσι όπως σήμερα για παράδειγμα η μισή ελληνική κοινωνία π.χ. στην Θράκη πληρώνεται με εκατομμύρια για να χαφιεδίζει και να ρουφιανεύει την άλλη μισή, έτσι και τότε υπήρχαν τα αγαπημένα παιδιά του καθεστώτος που ζούσαν χάρη στα βάσανα των υπολοίπων Ελλήνων. Αγράμματοι “καράβλαχοι” με πλειάδα ψυχολογικών προβλημάτων που σε τίποτε δεν ξεχώριζαν από τον όχλο που ξερίζωσε τον Ελληνισμό σε Μικρά Ασία και Κωνσταντινούπολη, ανέλαβαν λοιπόν να “συνετίσουν” όσους Ελληνες πολίτες δεν ήταν πιστοί στο “Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια”.

(Αλλά για σταθείτε ρε παιδιά, εγώ έχω κάτι διαφορές με τον γείτονα, έχει ένα ωραίο χωραφάκι που θα ήθελα. Δεν τον βγάζουμε κι αυτόν κομμουνιστή και “εχθρό του ελληνοχριστιανισμού” για να βολευτώ κι εγώ; Αλλωστε μέσα στον χαμό ποιος θα το καταλάβει; Πάνω απ΄ όλα η δουλειά να γίνεται…)

Με αυτά και με αυτά για λίγα χρόνια βολεύτηκε όλη η μούργα της ελληνικής κοινωνίας στο παρακράτος, μέχρι το καθεστώς να πέσει. Και μετά; Τι θα συμβεί σε τόσους και τόσους ανώνυμους παρακρατικούς αχρήστους; Θα μείνουν άνεργοι; Μα όχι, για όλους έχει ο θεός! Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο δυνατό και όσοι παρακρατικοί τραμπούκοι της Χούντας έμειναν για λίγο χωρίς αντικείμενο εξαιτίας της διακυβέρνησης από τον παππού Καραμανλή, βρήκαν φιλόξενο έδαφος στο νέο μαγαζί του Αντρέα. Εδερνες; Εσπαζες; Εκλεβες; Ελα σε μας, χρειαζόμαστε ικανά στελέχη!

Ετσι με γοργούς ρυθμούς η μούργα μεταφέρθηκε στο σοσιαλιστικό μαγαζί όπου με άλλα χρώματα και συνθήματα συνέχισε το έργο της. Ετσι είδαμε τραμπούκους και βασανιστές της χούντας να γίνονται μέχρι και βουλευτές και δήμαρχοι και να μας φορτώνουν και τα παιδιά τους στον σβέρκο να τα ταΐζουμε για άλλες τόσες δεκαετίες ενώ η στρατιά των αναρίθμητων χουντικών Ορκς έβγαλε πλέον τα ζιβάγκο και φόρεσε γραβάτα ώστε να καλοβολευτεί σε ωραίες δημόσιες θέσεις… Κάποια μικρά διαλείμματα γαλάζιας διακυβέρνησης δεν ήταν δυνατά ώστε να απειλήσουν το πλέον πανίσχυρο καθεστώς, πόσο μάλλον όταν και το γαλάζιο σύστημα δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να προσπαθεί να εξευμενίσει το “θηρίο” αντί να το καταπολεμήσει. Και φτάσαμε στον καταλληλότερο και στον μακροβιότερο…

Εκεί πλέον τα πράγματα απέκτησαν ένα νέο image. Πλέον δε μπορούσες μετά από τόσες δεκαετίες να είσαι τραμπούκος με ζιβάγκο ή έστω ανοιχτή πουκαμίσα για να φαίνονται οι χρυσές αλυσίδες. Επρεπε άλλωστε να δείξουμε ένα άλλο lifestyle προς την Ευρώπη, ώστε τα τσουβάλια με τα φράγκα να εξακολουθήσουν να έρχονται. Εκσυγχρονιστείτε ρεμάλια! Βάλτε καλά κοστούμια, μάθετε γράμματα και ορμήξτε στα χοντρά πακέτα του θείου Ντελόρ και του Χρηματιστηρίου! Ταυτόχρονα στο παρασκήνιο τα εκατομμύρια εξακολουθούσαν να ρέουν άφθονα προς τακτοποίηση κάθε άχρηστου κομματικού τεμπελχανείου, αυτή τη φορά όμως σε θέσεις με πολλαπλάσια χρήματα. “Ειδικός σύμβουλος” ήταν το …κοστούμι που φορέθηκε πολύ εκείνες τις σεζόν όπου ο κάθε αγράμματος χαφιές και η κάθε ατάλαντη βίζιτα τακτοποιήθηκαν σε πολυτελή γραφεία, εκεί όπου προσέφεραν τις διάφορες …υπηρεσίες τους. Πολλές φορές και μεταμεσονύκτιες ώρες.

Και το ερώτημα ήταν ποια η δική μου θέση σε όλο αυτό το σκηνικό; Μα προφανώς στο περιθώριο! Δεν ήταν μόνο που οι μόνες σχέσεις που είχα ποτέ με κόμματα και υποψηφίους ήταν το “καλημέρα” και “καλησπέρα” και κάποιες φορές μία ψήφος που έριξα χάρη σε προσωπικές συμπάθειες (συμπάθειες από μακριά όμως) αλλά και το γεγονός πως φρόντιζα κάθε φορά που κάποιος φίλος, γνωστός ή άνθρωπος που μέσα από το (όποιο) δημοσιογραφικό μου έργο είχα παρουσιάσει ή στηρίξει έφτανε να αποκτήσει θέση και εξουσία, αυτομάτως για κάποιον μυστήριο λόγο του έκοβα την καλημέρα! Και εξακολουθώ να το κάνω και σήμερα… Ετσι λοιπόν χωρίς “αριστερές” ψευτο-περγαμηνές (σαν αυτές που είχαν και έχουν τόσοι και τόσοι χουντικοί εδώ στην πόλη μας…) αλλά και τη μόνη ταύτισή μου με κόμμα στα 35 μου χρόνια (κι αυτή στην Φιλελεύθερη Συμμαχία, ένα νεοσύστατο τότε κόμμα) φυσιολογικό θεωρώ το γεγονός πως από τότε που βγήκα στην αγορά εργασίας σε αυτή εδώ την πανάθλια πόλη, κάθε μου δουλειά και μεροκάματο που πήγαινα ποτέ να διεκδικήσω μυστηριωδώς χανόταν για όφελος κάποιων άλλων συναδέλφων, που προηγουμένως είχαν περάσει από γνωστά πολιτικά γραφεία για τα “περαιτέρω”. Μέχρι και πλαστό πτυχίο χρησιμοποίησε ένα λαμόγιο για να μου κλέψει μία δουλειά, χάρη στα χρήματα της οποίας έφτιαξε σπίτι, επιχείρηση και οικογένεια. Και εγώ μονίμως στην αντιπολίτευση και στην περιπέτεια…

Και εγένετο Χρυσή Αυγή

Μετά από δεκαετίες διάλυσης της ελληνικής κοινωνικής συνοχής και κάθε είδους συλλογικής αξιοπρέπειας από τα πολιτικά σκέλη των πρασινοκοκκινομπλέ συμμοριών ο αστός ψηφοφόρος αποφάσισε να επιστρέψει στον παραδοσιακό του χώρο ο οποίος πλέον εκπροσωπείται από το κόμμα του Νίκου Μιχαλολιάκου. Ακροδεξιοί μπρατσαράδες με σημαίες, φωνές και φουστανέλες απαγκιστρώθηκαν από τα νεοδημοκρατικά και πασοκικά τους ταμπού και πλέον πιο απελευθερωμένοι μπορούν ελεύθερα να φωνάξουν πόσο εθνικιστές και σε ορισμένες περιπτώσεις φασίστες είναι. Βεβαίως καραφασίστες χειρότερης μορφής είναι όλοι όσοι τόσες δεκαετίες συμμετείχαν στις πρασινοκοκκινομπλέ συμμορίες που καταλήστευσαν τον ελληνικό λαό αλλά αυτό πλέον δεν έχει μεγάλη σημασία για τα γνωστά ΜΜΕ τα οποία βλέποντας να χάνουν τη ρεμούλα, βρήκαν νέο εξιλαστήριο θύμα. Ετσι πλέον για οτιδήποτε συμβαίνει στην Ελλάδα φταίει “ο φασισμός” και τα ΜΜΕ γέμισαν με βαρύγδουπες αναλύσεις και άρθρα κάθε λογής ντενεκέδων περί του “αυγού του φιδιού”.

Και το πολιτικό σύστημα της σαπίλας και της διαφθοράς; Τι γίνεται με αυτό; Βεβαίως και μαθαίνει να προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα. Ετσι αν κάποτε οι “αριστερές περγαμηνές” και οι “αγώνες στο Πολυτεχνείο” αρκούσαν για να πάρει κάποιος το εισιτήριο για να μπει στην άρχουσα τάξη (και να αρχίσει την ρεμούλα και την καταλήστευση των δημοσίων ταμείων) σήμερα τα δεδομένα άλλαξαν. Πλέον ο αποδεκτός καθεστωτικός δε λέει τίποτε και δεν αξίζει μία αν δε τον κυνηγάει η Χρυσή Αυγή! Οσο πιο πολύ σε κυνηγάει ένας καραφλός μπρατσαράς τόσο περισσότερο γίνεσαι αποδεκτός από το σάπιο πολιτικό σύστημα που εδώ και 3 χρόνια πασχίζει να επιβιώσει παίζοντας τα τελευταία του ρέστα. Ετσι κάθε λογής λαμόγιο, κάθε αξιοπρεπής πολιτικάντης και κάθε κούφιος ντενεκές που θέλει να επιπλεύσει στον βούρκο με τις λαμογιές, οφείλει να έχει και ένα κυνηγητό από την Χρυσή Αυγή στις αποσκευές του. Η απλά να κατασκευάσει ένα!

Χρυσή Αυγή σημαίνει φασισμός άρα αν με κυνηγάει ο φασισμός είμαι αγωνιστής της δημοκρατίας, καταλάβατε σύντροφοι; Κι ας είμαι ο μεγαλύτερος απατεώνας πολλαπλά διορισμένος παντού χωρίς να αξίζω μία ενώ νέοι άνθρωποι με πτυχία μένουν άνεργοι κι ας είμαι από μόνος μου τραμπουκοφασίστας – γέννημα θρέμμα της Χούντας που την δημοκρατία την έχω γραμμένη εκεί που δεν πιάνει η μελάνη κι ας ζω τόσες δεκαετίες από τα λεφτά του μαλάκα του λαού που του αρέσει να διαβάζει τα παραμύθια που κάθομαι και του γράφω.

Κάπως έτσι φαίνεται να έχει η κατάσταση σήμερα. Κι εγώ; Επειτα από τόσα χρόνια ταλαιπωρίας από το πρασινοκοκκινομπλέ σύστημα των ληστών και των λαμογίων, που βρίσκομαι; Μα και πάλι στο περιθώριο! Τι να πω κι εγώ που καμία Χρυσή Αυγή δεν με κυνηγάει; Τόσο κράξιμο τους έριξα όταν πρωτοήρθαν στην Κομοτηνή για διάφορες εθνικιστικές μπούρδες και βανδαλισμούς στους οποίους προέβησαν, τόσες δημόσιες αντιπαραθέσεις είχαμε πριν χρόνια με τόσους και τόσους ένθερμους εθνικισταράδες – μέλη της, τόσους Τούρκους προβάλω δημοσιογραφικά με κάθε λογική ή παράλογη θέση τους, τόσα μπινελίκια έχω ρίξει στον κάθε Παναγιώταρο που την έχει δει Ελληναράς γελοιοποιώντας κάθε έννοια Ελληνισμού με τους απαράδεκτους τραμπουκισμούς και τις καραβλαχιές του… Ασε που είμαι και ιδρυτικό μέλος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, του κόμματος που τόλμησε και εξέλεξε πρόεδρο τον γνωστό σε όλους Γρηγόρη Βαλλιανάτο ο οποίος και έχει ένα ιστορικό βίας με το εν λόγω κόμμα. Χαμένος κόπος όμως! Η Χρυσή Αυγή επιμένει να “κυνηγάει” λαμόγια της διακομματικής χαβούζας που τόσα χρόνια κατέφαγαν τα λεφτά του ελληνικού λαού και που σήμερα προσπαθούν να ξεπλύνουν το “πράσινο” παρελθόν τους για να εδραιωθούν στον ΣΥΡΙΖΑ που όπως πιστεύουν θα κυβερνήσει για να ξαναφάνε κι άλλα.

Τζίφος στην μεταπολίτευση λοιπόν ελλείψει αριστερών και …πολυτεχνειακών πιστοποιητικών, τζίφος και στην εποχή της κρίσης ελλείψει κυνηγητού από Χρυσαυγίτες, τι θα γίνει με μένα ρε παιδιά; Πότε θα έρθω στην αποπάνω; Η μήπως θα πρέπει να περιμένω λίγο ακόμη για να τελειώσουν εντελώς τα λεφτά ώστε κανείς να μην έχει λόγο ούτε να γίνει λαμόγιο και απατεώνας, ούτε να λέει ότι τον κυνηγάνε ακροδεξιοί για να ξεχαστεί η προηγούμενη λαμογιακή ιδιότητά του; Γιατί δε νομίζω το κυνηγητό και οι παρακρατικές επιθέσεις που έχω δεχτεί μέχρι σήμερα από ενόπλους μπάτσους της νύχτας που την έχουν δει ιδιώτες επιχειρηματίες, από χουντικούς πασοκοτραμπούκους της Περιφέρειας που την έχουν δει δημοσιογράφοι, από υβριστές και συκοφάντες του κοινού ποινικού δικαίου από την ΕΡΑ Κομοτηνής που την έχουν δει παράγοντες του δημοσίου βίου και άλλα τέτοια όμορφα πλάσματα να αποτελούν περγαμηνές για κοινωνική άνοδο τη σήμερον ημέρα!

Α ρε Μιχαλολιάκο, ασανσέρ εκτόξευσης πολιτικής καριέρας προς τα πάνω έχεις γίνει για ορισμένους. Ακόμη κι αν δεν υπήρχες, το καταρρέον πολιτικό σύστημα της σαπίλας έπρεπε να σε εφεύρει!

Σωτήρης Μπουζάρας