Με αφορμή την περίπτωση Πεταλωτή: Θα έπρεπε οι υπουργοί να είναι πρώτοι στις λίστες;

14 Ιουνίου, 2012 | by rodopinews

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Ακούστηκαν πολλά για την θέση του Γιώργου Πεταλωτή στο ψηφοδέλτιο των εκλογών της 17ης Ιουνίου. Γράφτηκαν επίσης πολλά και σε φίλα προσκείμενες εφημερίδες για το ζήτημα αυτό. Ασχέτως αν κανείς συμπαθεί ή όχι συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα ή αν θεωρεί πως παρήγαγαν έργο ή όχι, το ερώτημα είναι ένα: έχουν οι συμμετέχοντες υπουργοί σε μία κυβέρνηση κάποια προτεραιότητα σε θέματα λίστας, ασχέτως σταυρών επιλογής;

Η άποψη των κομμάτων είναι γνωστή: η σειρά στο ψηφοδέλτιο θα είναι και η σειρά ψήφων στις προηγούμενες εκλογές. Αυτό ίσως είναι και μία ορθολογική άποψη όταν υπάρχουν τεράστια διλήμματα που θα μπορούσαν να εγείρουν και μεγάλα εσωκομματικά ζητήματα. Ομως είναι αυτή η πρακτική η πιο δίκαια, από την άποψη του να λαμβάνονται υπόψη όλες οι παράμετροι του ζητήματος;

Καλώς ή κακώς ο ρόλος των πολιτευτών είναι και αυτός του “ψηφοκουβαλητή”, δηλαδή να φροντίζει την επαφή του κόμματος με τον ψηφοφόρο ώστε και την επόμενη φορά η προτίμησή του να παραμένει δεδομένη. Με αυτό ως δεδομένο οι μεγαλύτεροι αδικημένοι ενός κυβερνώντος κόμματος είναι όσοι επωμίζονται το κυβερνητικό έργο. Θα μπορούσε κανείς να πει πως είναι και οι πλέον προβεβλημένοι εφόσον τα φώτα της δημοσιότητας είναι στραμμένα επάνω τους αν και η δημοσιότητα στα κεντρικά ΜΜΕ δεν σημαίνει απαραίτητα και ψήφοι στην ιδιαίτερη εκλογική τους περιφέρεια.

Η διαφορά ενός βουλευτή – υπουργού από έναν απλό βουλευτή κυρίως είναι ο χρόνος που ο πρώτος (δεν) έχει για να ασχοληθεί με τα τοπικά ζητήματα της περιοχής του. Ενώ ο κάθε βουλευτής πέρα από την όποια αποτελεσματικότητα των συνεργατών του γραφείου του διαθέτει και κάποιες ημέρες την εβδομάδα που μπορεί να βρίσκεται στην πόλη του ώστε να συναντά πολίτες και φορείς για διάφορα θέματα, ένας υπουργός αρκείται απλά στην συμβολή των συνεργατών του σε θέματα επαφής με τον πολίτη αφού ο ίδιος βρίσκεται συνεχώς στο κέντρο. Η απουσία αυτή ακόμη και σε περιόδους ευμάρειας στοιχίζει ψήφους στους περισσότερους υπουργούς, εκτός από ορισμένες περιπτώσεις υπουργών “της βιτρίνας” που παριστάνουν τον υπουργό όταν τραβάει η κάμερα και τις υπόλοιπες ώρες κυνηγούν ψήφους ή προωθούν “τακτοποιήσεις” για ψηφοφόρους τους.

Η περίπτωση του Γιώργου Πεταλωτή ήταν από την αρχή ιδιάζουσα. Αμέσως μετά τις εκλογές και με προσωπική επιλογή του τότε πανίσχυρου πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου τοποθετήθηκε όχι μόνο στο ευαίσθητο πόστο του Κυβερνητικού Εκπροσώπου (κάτι που από μόνο του ήταν και είναι τιμητικό για την περιοχή μας) αλλά και στην θέση του Υφυπουργού στον Πρωθυπουργό, δηλαδή ήταν ένας εκ των στενότερων συνεργατών του πρωθυπουργού σε μία από τις πιο κρίσιμες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της χώρας. Αυτό σήμαινε την σχεδόν ολική αποκοπή του από την τοπική πραγματικότητα και την σχεδόν αποκλειστική ενασχόλησή του με το στενό κυβερνητικό έργο, το οποίο σαφώς γίνεται στην Αθήνα. Η μάλλον και σε ορισμένες πόλεις του εξωτερικού…

Ετσι ο χώρος του Γιώργου Πεταλωτή για τα 2 σχεδόν πρώτα χρόνια της συμμετοχής του στην Κυβέρνηση ήταν τα υπουργεία, το Μέγαρο Μαξίμου, η Βουλή αλλά και τα αεροπλάνα και οι προορισμοί αυτών όπως οι Βρυξέλες και ξένες πόλεις όπου ο πρωθυπουργός ή και ο ίδιος ο Γιώργος Πεταλωτής πραγματοποιούσε επίσημες αποστολές. Και το ερώτημα εδώ είναι: ήταν ο Γιώργος Πεταλωτής ένας “υπουργός βιτρίνα” όπως κάποιοι άλλοι τα τελευταία χρόνια που θυμόταν την θέση τους μόνο για τα προνόμια, τις “τακτοποιήσεις” ψηφοφόρων και τις συνεντεύξεις σε κανάλια και εφημερίδες; Σαφώς και όχι. Οσοι γνωρίζουν τα πολιτικά πράγματα παραδέχονται πως ο Γιώργος Πεταλωτής ήταν από τους λίγους που τίμησαν και την εμπιστοσύνη του Γιώργου Παπανδρέου αλλά και την θέση τους και εργάστηκαν όπως έπρεπε πάνω στο αντικείμενό τους. Και αυτό συνέβη και όταν ήταν Κυβερνητικός Εκπρόσωπος αλλά και μετέπειτα, ως υφυπουργός Εσωτερικών αλλά και στην συνέχεια ως υφυπουργός Δικαιοσύνης.

Το βάρος λοιπόν της εκπροσώπησης του Γιώργου Πεταλωτή έπεσε ολοκληρωτικά στις πλάτες των συνεργατών του πολιτικού του γραφείου και τυχόν συγγενικών προσώπων που βοηθούσαν στην οργάνωση…

Σε αντίθεση με τον έτερο βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Αχμέτ Χατζηοσμάν που ένα από τα μεγαλύτερα προσόντα του είναι η άμεση και καθημερινή του επαφή που έχει ο ίδιος αυτοπροσώπως με τον πολίτη γι αυτό και ότι και να γίνει, ο ίδιος θα απολαμβάνει της ψήφου των μουσουλμάνων αλλά και αρκετών χριστιανών Ροδοπιτών. Γι αυτό και η μεγάλη διαφορά ψήφων μεταξύ των δύο εξίσου άξιων και ταλαντούχων πολιτικών.

Γι αυτό λοιπόν ας μην απορούν ορισμένοι με την απότομη πτώση του “κοντέρ” στις ψήφους του Γιώργου Πεταλωτή. Και πολύ περισσότερο δεν θα έπρεπε να απορεί ο ίδιος. Σε μία εποχή που οι ανατροπές στο πολιτικό και οικονομικό σκηνικό της χώρας ήταν στο καθημερινό μενού, που χρειάστηκε να δοθούν μεγάλες πολιτικές μάχες εντός και εκτός χώρας ώστε η κοινωνία να μην αντιμετωπίσει τον χειρότερο εφιάλτη της, ήταν φυσικό επακόλουθο και η επαφή με τον καθημερινό πολίτη να χαθεί αλλά και πολλοί δυσαρεστημένοι από την γενικότερη κατάσταση πολίτες να ψάχνουν κάποιον να κατηγορήσουν για τις δυσκολίες που βιώνουν. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζαν τον πολίτη ορισμένοι συνεργάτες του (για τους οποίους ακόμη και σήμερα πολλοί απορούν πως και από που επιλέχθηκαν για τον ρόλο αυτό) τότε έχουμε μπροστά μας όλο το σκηνικό.

Με αυτά τα δεδομένα πολιτικά στελέχη όπως ο Γιώργος Πεταλωτής “αδικούνται” αν η συνεισφορά τους στο κόμμα και στην κυβέρνηση κρίνεται μόνο από τον αριθμό των ψήφων στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση.

Ωστόσο τίποτε ακόμη δεν τελείωσε. Η “ομάδα Παπανδρέου” που με ενθουσιασμό στην αρχή αλλά δυστυχώς δίχως το αντίστοιχο support στον κρατικό μηχανισμό προσπάθησε να αλλάξει τα πάντα, δεν έχει πει ακόμη την τελευταία της λέξη. Η Ελλάδα ζει στην εποχή των μεταρρυθμίσεων που είτε θα γίνουν, είτε το κράτος και μαζί του ο ίδιος ο λαός θα σβήσει. Και εφόσον “η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει” η μάχη θα ξαναδοθεί ξανά εντός Βουλής. Νέες πολιτικές δυνάμεις θα δούμε να εισέρχονται στην Βουλή, δυνάμεις που θα προσφέρουν τα μέγιστα στον σκοπό αυτό, στο να γίνουν δηλαδή άμεσα και με οποιοδήποτε κόστος εκείνες οι μεταρρυθμίσεις που θα κάνουν το ελληνικό κράτος βιώσιμο αλλά και ανθρώπινο, μακριά από τον κρατισμό και τον κομματισμό των τελευταίων δεκαετιών. Οι δυνάμεις αυτές θα δούμε τα επόμενα χρόνια πως παρόλη την επιμονή του κρατισμού και του λαϊκισμού όπως αυτοί εκφράζονται από πολιτικές δυνάμεις όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Ανεξάρτητοι Ελληνες αλλά και πολιτικές οντότητες όπως αυτή της Χρυσής Αυγής θα αυξάνονται και θα ισχυροποιούνται συνεχώς και με την συμμετοχή πολιτικών που όλα αυτά τα χρόνια παρόλο που ήταν μέλη των κομμάτων που μας οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση, έδωσαν τις δικές τους προσωπικές μάχες για το διαφορετικό και για τις μεταρρυθμίσεις που η χώρα χρειαζόταν. Αυτές τις μάχες θα κληθούν να ξαναδώσουν υπό καλύτερες για τους ίδιους συνθήκες πολιτικά στελέχη όλων των κομμάτων που τόσα χρόνια αγανακτούσαν για την κατάσταση στην χώρα αλλά δυστυχώς δεν μπορούσαν να αλλάξουν μόνοι τους την πορεία.

Τα καλύτερα λοιπόν έρχονται για κάθε πολίτη και πολιτικό που όλα αυτά τα χρόνια έβλεπε και αγανακτούσε με αυτά που συνέβαιναν. Ασχέτως αν στις φετινές εκλογές κάποιοι που τα προηγούμενα χρόνια με προσωπικό κόστος έδωσαν τις μάχες τους, είναι εκτός Βουλής. Μεταρρυθμιστές υπήρχαν και υπάρχουν σε όλα τα κόμματα ασχέτως αν μέχρι σήμερα ένοιωθαν απομονωμένοι μέσα στο γενικότερο πολιτικό κλίμα. Η αρχή έγινε και παρόλες τις άναρθρες κραυγές του κρατικισμού και του λαϊκισμού η Ελλάδα θα αλλάξει. Και τότε θα έχουν λόγο όλοι όσοι παρέμεναν σιωπηροί, στο περιθώριο ενός κράτους – παρακράτους. Η εποχή της κομπίνας και του παρακράτους που επισκίαζε σε κάθε περίπτωση το κράτος δείχνει να τελειώνει ακόμη κι αν σε αυτό δεν βοήθησαν όλοι όσοι θα έπρεπε. Και στην νέα εποχή θα έχουν λόγο οι πολίτες που το αξίζουν και τόσα χρόνια δεν μπορούσαν να συμμετέχουν στα κοινά όσο θα ήθελαν.

Βρισκόμαστε σε φάση αλλαγών και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι όλοι να συμβάλουμε με όποιο τρόπο μπορούμε ώστε η χώρα να απαλλαγεί από τις επιζήμιες πολιτικές δυνάμεις. Ολα τα άλλα θα έρθουν με τον καιρό τους.