Ο σεφ του πολυτελούς εστιατορίου όπου έκανα κάποτε λάντζα, ο Γάλλος μεσιέ Ρεμί, ήξερε όλους τους πελάτες και τα χούγια τους και τους τάιζε ανάλογα με το γαστρονομικό τους επίπεδο. Ένα βράδυ, στο τέλος της βάρδιας, την ώρα που καθήσαμε να φάμε τα περισσευούμενα της ημέρας, πήγε να μου βάλει στο πιάτο ένα κομμάτι χήνας που εθεωρείτο και το εκλεκτό πιάτο του εστιατορίου: «Αυτά τα σκουπίδια τα τρώνε μόνο οι πελάτες!», γύρισα και του είπα. Καθόμουν κάπως μακριά από τους υπόλοιπους και φρόντισα να μη μας ακούσει κανένας. «Γιατί το λες αυτό;» με ρώτησε, όχι με απορία αλλά μ’ εκείνο το πονηρό βλέμμα που δηλώνει ‘μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια!’. «Μεσιέ Ρεμί, εγώ δεν έφαγα χήνα πρώτη φορά σε εστιατόριο του Παρισιού. Η γιαγιά μου στο χωριό όταν έσφαζε χήνα, με το συκώτι τάιζε το μωρό και μ’ ένα κομμάτι από το στήθος το παιδί που έβοσκε τις χήνες του σπιτιού. Με το ζουμί της φτιάχναμε μια σούπα που δεν την έχετε γευτεί ποτέ στη ζωή σας! Ξέρω λοιπόν πολύ καλά πώς ακριβώς είναι το κρέας της χήνας και απορώ που αυτό το μπούτι μοσχαριού μαριναρισμένο στο κρασί ώσπου να σαπίσει δεν καταλαβαίνει ο πελάτης πως δεν είναι χήνα!» Φαίνεται πως τον κάλυψε απόλυτα η απάντησή μου γιατί από τότε και στο εξής μου έβαζε στο πιάτο μόνο αρνί που ήταν και το πιο φυσιολογικό κρέας που είχε.
Θυμήθηκα το περιστατικό αυτό όταν έριξα μια ματιά στα κείμενα διαφόρων αριστερών διανοουμένων, άγριων φεμινιστριών και φιλελευθέρων αστών (που, σύμφωνα με το FB διαβάζουν τα κείμενα που γράφω) με τους οποίους βρέθηκα κατά καιρούς στα ίδια στέκια, εγώ με το προσωπικό κι εκείνοι με τους εκλεκτούς πελάτες. Μ’ εκείνους δηλαδή που μια ζωή τρώνε μαριναρισμένα μοσχάρια για χήνες.
Το θέμα που με προκάλεσε ήταν οι Τούρκοι φυλακισμένοι/ες διανοούμενοι, συγγραφείς, δημοσιογράφοι, αστοί πάσης φύσεως και ακαδημαϊκοί. Μια γνωστή συγγραφέας, αγαπημένη των Ελληνίδων φεμινιστριών, που έμεινε πρόσφατα στη φυλακή για μερικούς μήνες, έγραψε βιβλίο (έτσι, στα γρήγορα) με τις εντυπώσεις της από τη φυλακή το οποίο ήδη μεταφράστηκε στην ελληνική και σε άλλες τριάντα γλώσσες!. Κάποιες παλιές και καινούργιες μου γνωστές, με συγκινητική γυναικεία αλληλεγγύη, προσυπέγραφαν στο fb με κόκκινες καρδούλες ένα μικρό αλλά ουσιώδες ψέμμα • ότι, δηλαδή, η κυρία φυλακίστηκε εξαιτίας των βιβλίων της! Η αλήθεια όμως είναι ότι η αιτία της φυλάκισής της ήταν το ότι ανέλαβε την αρχισυνταξία ενός κουρδικού περιοδικού που υμνεί και σεγοντάρει τις βομβιστικές επιθέσεις στην Τουρκία στις οποίες σκοτώνονται τόσοι άοπλοι και αμέριμνοι άνθρωποι. Και βέβαια, και άλλα ονόματα μερικών πολύ γνωστών τούρκων συγγραφέων σερβίρονται μαζί με το όνομα της εν λόγω κυρίας, αναφερόμενοι σαν «ήρωες τύπου Εμίλ Ζολά σε μια υπόθεση τουρκικού Dreyfuss», παρότι η αιτία και της δικής τους φυλάκισης είναι παρόμοια με αυτήν της συγγραφέως που αναφέραμε. Ιδού πώς σερβίρεται το μαριναρισμένο μοσχάρι για χήνα. Είναι μάλιστα ο αγαπημένος μεζές πολλών αστών αριστερών.
Όλοι εσείς, κύριοι της ελληνικής διανόησης με κόκκινες καρδούλες, όταν ο ανεξάρτητος βουλευτής της Κομοτηνής Αχμέτ Σαντίκ, τη δεκαετία του ‘80-΄90, ισχυριζόταν, μιλώντας στην κεντρική πλατεία της Κομοτηνής, ότι η Δυτική Θράκη βρίσκεται υπό ελληνική κατοχή, ήσασταν τότε μαζί του; Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει εφόσον πάντα υποστηρίζετε χωρίς σκέψη το περίφημο δικαίωμα των καταπιεσμένων εθνοτήτων (Κούρδων κ.ά). Μήπως είχατε αναλάβει και την έκδοση των απαγορευμένων εντύπων του Σαντίκ και, ακόμα χειρότερα, μήπως αρκετοί από εσάς ήσασταν ακόμα και υπέρ της ένοπλης δράσης κατά της Ελλάδας!
Εγώ πάντως τότε ήμουν ο μοναδικός στον τουρκικό τύπο που έγραφε κατά του Αχμέτ Σαντίκ όπως έγραφα και εξακολουθώ να γράφω στον ελληνικό τύπο κατά του PKK και της ένοπλης δράσης του. Ψάξτε τα αρχεία του τουρκικού τύπου και δείτε τι έγραφαν τότε για την «ελληνική βαρβαρότητα» αυτοί οι αγαπημένοι σας ήρωες! Ψάξτε λίγο επίσης και βρείτε ποιος ήταν ο αρχισυντάκτης εξωτερικών ειδήσεων της προβοκατόρικης Χουριέτ όταν ξέσπασε η κρίση των Ιμίων!
Πάντως ούτε σήμερα θα αναλάμβανα την αρχισυνταξία περιοδικού που θεωρεί φυσιολογική και επαναστατική πράξη εκρήξεις βομβών εδώ κι εκεί μέσα σε πόλεις που προκαλούν τον θάνατο και τον τραυματισμό αμάχων. Σημειώνω δε πως δεν είμαι πασιφιστής. Δέχομαι το δικαίωμα του καθενός να πολεμάει αλλά τηρώντας τους πολεμικούς κώδικες.
Τάσσομαι επίσης κατά των αμερικανικών παρεμβάσεων στην Τουρκία και κατηγορώ όλους εκείνους που συνεργάζονται με τους Αμερικανούς εν ονόματι οποιασδήποτε ελευθερίας. Μια ψεύτικη υπόσχεση ελευθερίας που εκτός από εμφύλιους πολέμους και καταστροφές δεν φέρνει τίποτ’ άλλο!
Κυρίες και κύριοι επαναστάτες του γλυκού νερού που τρώτε μια ζωή μαριναρισμένο μοσχάρι αντί για χήνα, αν δεν μπορείτε να δεχτείτε τα αποτελέσματα των πράξεών σας, καθίστε στα αυγά σας και μην μπλέκεστε με τα επαναστατικά. Μη μαγαρίζετε επίσης τη λέξη «αριστερά». Δεν πάτε καλύτερα να ενταχθείτε σε κανένα δεξιό κόμμα να βρούμε κι εμείς την ησυχίας μας;