Τις τελευταίες μέρες έπληξε τη χώρα ένα κύμα κακοκαιρίας, το οποίο παρέλυσε αρκετούς τομείς δραστηριότητας. Δρόμοι κλειστοί ή με δυσκολία στην κυκλοφορία, διακοπές ρεύματος και νερού και βέβαια κλειστά σχολεία. Αυτό ήταν που έδωσε, για άλλη μια φορά, αφορμή να θιγεί εμμέσως πλην σαφώς το “επαγγελματικό πλεονέκτημα” των εκπαιδευτικών να μένουν μακριά από τους χώρους εργασίας τους.
Το διάβασα και το άκουσα ξανά και ξανά από πένες και χείλη γεμάτα αγανάκτηση. Βέβαια πάντα προτάσσεται το δικαίωμα των παιδιών στη μόρφωση κι οι χαμένες διδακτικές ώρες. Καθώς έχω αρκετά έως πολλά χρόνια στην εκπαίδευση έχω βαρεθεί ν΄ακούω τα ίδια και τα ίδια και να καλούμε να απολογηθώ γι΄αυτήν την κατάσταση.
Έχουμε και λέμε λοιπόν.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου τα σχολεία κλείνουν εξ αιτίας έντονων καιρικών φαινομένων. Θυμάμαι στα χρόνια του γυμνασίου έκλεισε το σχολείο γιατί αναμενόταν ¨τυφώνας”.Έχω ωραιότατες φωτογραφίες που συνοδεύονται από χαρούμενες αναμνήσεις από έκτακτες διακοπές λόγω χιονιού.
Η ασφάλεια των παιδιών δυστυχώς δε διασφαλίζεται στις κτιριακές υποδομές των σχολείων μας ούτε τότε ούτε τώρα. Θα τολμούσα να πω πως η κατάσταση σε πολλές περιπτώσεις έχει χειροτερέψει, καθώς οι ανάγκες σε σχολικές αίθουσες είτε λόγω παλαιότητας, είτε λόγω μη επάρκειας, οδήγησε τις υπεύθυνες υπηρεσίες στην εύκολη και φτηνή λύση των προκάτ και των κοντέινερς. Η θέρμανση αυτών των κατασκευών μοιάζει με ανέκδοτο κάτω από καιρικές συνθήκες σαν αυτές που ζήσαμε αυτές τις μέρες. Από την άλλη δεν είναι λίγα τα σχολεία που δε διαθέτουν εσωτερικούς, στεγασμένους χώρους για τα διαλείμματα.
Παίρνοντας σαν παράδειγμα τρία, τέσσερα, πέντε ακόμα και δέκα σχολεία που ανταποκρίνονται στις προδιαγραφές ενός σχολικού κτιρίου,δεν είναι αρκετά για να έχουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα της πραγματικής κατάστασης. Έρχεται κι η οικονομική ένδεια των τελευταίων ετών και δίνει τη χαριστική βολή. Το πετρέλαιο ρέει με το σταγονόμετρο στις δεξαμενές των σχολικών μονάδων. Η λειτουργία σε κατάσταση ψύξης της ατμόσφαιρας θα το εξανέμιζε σε μια μέρα. Η αναπλήρωσή του αδύνατη για τη λειτουργία των επόμενων μηνών. Η κρατική επιχορήγηση των σχολικών μονάδων είναι πλέον πενιχρή κι αδυνατεί να καλύψει τις βασικές λειτουργικές του ανάγκες. Πικρή αλήθεια αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα.
Τίποτε δεν άλλαξε από τις προηγούμενες δεκαετίες στις σχολικές μας μονάδες, παρά μόνο πως τα παιδιά δε φέρνουν από το σπίτι τους ένα καυσόξυλο κάθε πρωί κι ότι οι γονείς έχουν απαιτήσεις από το σχολείο, και με το δίκιο τους, για την άψογη φιλοξενία, εκπαίδευση, μόρφωση των παιδιών τους.
Ναι, τα σχολεία θα πρέπει να μένουν ανοιχτά και να μην κλείνουν για ψύλλου πήδημα. Ναι, είναι υποχρέωση των εκπαιδευτικών να βρίσκονται εκεί και να κάνουν καλά τη δουλειά τους. Ναι, οι απαιτήσεις της κοινωνίας είναι πολλές από το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας κι οι εκπαιδευτικοί είναι αυτοί που το εκπροσωπούν.
Αυτή όμως είναι η κοινωνία που χρόνια τώρα φρόντισε να απαξιώσει τον εκπαιδευτικό του δημόσιου σχολείου και το βλέπουμε για άλλη μια φορά τώρα με αφορμή αυτήν την κακοκαιρία.
Δεν είδα κανέναν να τα βάλει με το Δήμο που δε φρόντισε να καλύψει τόσα χρόνια τις σχολικές μονάδες με μονώσεις,κουφώματα, δάπεδα κι οροφές. Που αδυνατεί να τα καλύψει με καύσιμα ώστε να μπορούν να λειτουργούν όλο το διδακτικό ωράριο σε θερμοκρασίες που ταιριάζουν στο χώρο. Δεν είδα κανέναν να χτυπά τις πόρτες των βουλευτών και να απαιτεί για το παιδί του καλύτερες υποδομές, παρά μόνο κανένα ρουσφετάκι.
Ναι, δεν πήγα στη δουλειά άλλη μια βδομάδα μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων αλλά σας διαβεβαιώνω πως δε νιώθω καμία ενοχή, αλλά λύπη, για όσα συμβαίνουν. Και δε νιώθω υπόλογη για τίποτε κι αυτό το σημείωμα είναι απλά μια απάντηση σε όσα διαβάζω κι ακούω να μας καταλογίζουν και νιώθω λίγο σαν σάκος του μπόξ.
 |
Διαπιστευμένο Μέλος στο Μητρώο Online Media του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης
