breaking news

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ» ΚΑΙ ΑΝΩΡΙΜΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Ιανουάριος 28th, 2018 | by rodopinews
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ» ΚΑΙ ΑΝΩΡΙΜΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
ΑΡΘΡΑ & ΑΠΟΨΕΙΣ
0

Η μοναδική ευκαιρία για εξάλειψη κάθε αλυτρωτισμού – και μέσω ονόματος – των Σκοπίων, ήταν τον Δεκέμβριο του 1991 όταν ο Έλληνας ΥΠΕΞ Αντώνης Σαμαράς προσυπέγραφε στην Ευρώπη την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

Δεν ετέθη όμως τότε από ελληνικής πλευράς κανένας τέτοιος όρος προς τους εταίρους, οι οποίοι «καιγόταν» να τελειώσουν με το Γιουγκοσλαβικό. Από τότε ακολούθησε η εκδίωξη Σαμαρά από το Συμβούλιο Αρχηγών υπό τον Καραμανλή και η αποπομπή του από το ΥΠΕΞ από τον Μητσοτάκη λόγω «προσωπικών τακτικών και στρατηγικών επιλογών», το εμπάργκο επί Ανδρέα Παπανδρέου, η Ενδιάμεση Συμφωνία των δύο χωρών (Interim Accord) το 1995, ο ήλιος της Βεργίνας στη σημαία της FYROM, ο άκρατος εθνικισμός των Σκοπίων ως επιλογή επιβίωσης και η συλλογική ομόφωνη απόφαση των μελών του ΝΑΤΟ στη Διάσκεψη του Βουκουρεστίου του 2008 πρός ένταξη, εφόσον λυθεί το ζήτημα του ονόματος κατά τρόπο αμοιβαία αποδεκτό.

Εικοσιεπτά χρόνια όχι μόνον δεν ξεχάστηκε το θέμα του ονόματος, αλλά αποτελεί σημείο προτεραιότητας με μεγάλες συνέπειες για τη διεθνή θέση της χώρας μας. Η σημερινή πολιτική συγκυρία της γείτονος χώρας φαίνεται ότι δημιούργησε ελπίδες για μιά σοβαρή συζήτηση εξεύρεσης λύσης, μετά τις δεκάδες και χρόνιες πλέον διαπραγματευτικές επαφές μέσω Νίμιτς που έχουν καταντήσει «είδηση – ντέζα βύ».

Και ενώ η απόλυτη παύση κάθε αλυτρωτικού στοιχείου αποτελεί αυτονόητη κοινή συνισταμένη όλων των πολιτικών μας δυνάμεων , τα διαρρέοντα σενάρια περί ονόματος κατάφεραν να διαλύσουν το «εσωτερικό μέτωπο» προτού καν δημιουργηθεί. Σε ένα ζήτημα που έχει αναχθεί πλέον σε εθνικό και σε μιά χρονική περίοδο δύσκολη λόγω κρίσης, θα περίμενε κανείς ότι οι πολιτικές δυνάμεις – και λόγω εμπειρίας της κρίσης – να επιδείξουν μια στοιχειώδη σοβαρότητα.

Όταν είναι σαφές ότι επίλυση χωρίς ισχυρή συναίνεση των κομμάτων δεν μπορεί να υπάρξει και ότι αυτά θα κληθούν να πείσουν και τους πολίτες στην όποια λύση, έργο σαφώς δυσχερέστατο μετά τις χρόνιες παγιώσεις, παρακολουθούμε και πάλι Κυβέρνηση και Αξιωματική Αντιπολίτευση να διάγουν ως προς την «υπευθυνότητά» τους μέρες του 2010, Τορπιλίζουν εξ αρχής μιά διαδικασία που θα όφειλαν να καταστήσουν σοβαρή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχοντας ως κυβέρνηση τη βασική ευθύνη δημιουργίας κλίματος ενότητας, κατηγορεί τον κ. Μητσοτάκη ότι «είναι ένας βαθιά αναξιόπιστος , ευθυνόφοβος και λαικιστής πολιτικός. Ευτυχώς δε για τη χώρα, η κυβέρνηση που θα χειριστεί και αυτό το κρίσιμο θέμα δεν έχει μάθει να φοβάται την ευθύνη, όταν είναι να προασπίσει τα εθνικά συμφέροντα».

Προηγουμένως βέβαια η ΝΔ βλέποντας τη μαζικότητα του συλλαλητηρίου, με σαφή πελατειακή αντίληψη άλλαξε άρδην θέση και δια της εκπρσώπου της δήλωσε ότι » η ΝΔ άκουσε τη φωνή του λαού». Η ΝΔ λοιπόν, με επεξεργασία ολίγων ωρών , όχι αλλάζοντας άποψη αλλά φοβούμενη μην χάσει την ακροδεξιά της πλευρά, θεωρητικοποιώντας μάλιστα τη στροφή της (τον Τσίπρα κατηγορούμε περιχαρείς για τις κωλοτούμπες του) έστειλε «τριπλό μήνυμα» το απόγευμα τους συλλαλητηρίου και δήλωσε ότι «δεν εμπιστεύεται τους χειρισμούς της κυβέρνησης , η οποία είναι ανίκανη να υπηρετήσει τα εθνικά συμφέροντα και ότι έχουν εκλείψει οι λόγοι συνεννόησης».

Όταν λοιπόν η Κυβέρνηση αφού δημιουργεί προσδοκίες επίλυσης, αδυνατεί να εμπνεύσει και να καλλιεργήσει κλίμα συναίνεσης, η δε Αξιωματική Αντιπολίτευση επιλέγει την κομματική της διάσωση και την προοπτική εξουσίας από τη στάση ωριμότητας, τότε ας μην απορούμε με τα ακροδεξιά και ακραία εθνικιστικά στοιχεία που καπηλεύονται την όποια ανησυχία των πολιτών.

Γιατί το «Μακεδονικό» όσο δεν τίθεται σε επίπεδο σοβαρής και επεξεργασμένης ενασχόλησης, την οποία να εκλαμβάνει με τον ίδιο τρόπο και η κοινωνία, τόσο οι ακρότητες θα διαπερνούν οριζόντια όλο το πολιτικό φάσμα και δεν θα αρκεί καμιά κομματική περιχαράκωση για να αναστρέψει τις νέες ανακατατάξεις. Όταν το πολιτικό σύστημα, όπως εκφράζεται ιδιαίτερα στις κυρίαρχες μορφές κυβέρνησης και μείζονος αντιπολίτευσης, αποδεικνύεται ελλιποβαρές, όταν οι θέσεις του σε μείζονα ζητήματα περιορίζονται σε φθηνές και επικίνδυνες αλληλοκατηγορίες για το ποιός δεν υπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα, τότε κάποιοι αυθεντικότεροι εκφραστές της κατωτερότητας, θα μιλήσουν με μεγαλύτερη ευκολία περί προδοτών πολιτικών και θα ψάχνουν σωτήρες αλλού.

Και επειδή στη χώρα αυτή δεν υπάρχουν μόνον ακραίοι και γραφικοί, αλλά και με συνέπεια σοβαροί , με συνειδητές ευαισθησίες, που ξεχωρίζουν το εθνικό από το εθνικιστικό, το κομματικό από το ευρύτερο συμφέρον , διαθέτουν συγκροτημένη πολιτική σκέψη και δημόσια επιρροή, καλό θα ήταν να εκφραστούν και αυτοί δημόσια, με τρόπο και λόγο που θα ακούγεται και θα λαμβάνεται αναγκαστικά υπόψιν. Το μάθημα της ανεύθυνης στάσης των κομμάτων στην αρχή της κρίσης , του εναγκαλισμού και της χρησιμοποίησης των «αγαναχτισμένων», της έλλειψης συναίνεσης και του κόστους των μικροκομματικών συμφερόντων που ακόμη βιώνουμε, ας σκεφτούμε μήπως δεν το συνειδητοποιήσαμε, γιατί φαίνεται ότι βλέπουμε το ίδιο έργο ξανά.Κι αυτό οφείλουμε όλοι να το θυμόμαστε.

#

 

Σχόλια αναγνωστών

comments

Comments are closed.