breaking news

ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΟΥ: ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Ιανουάριος 2nd, 2018 | by rodopinews
ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΟΥ: ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ
ΑΡΘΡΑ & ΑΠΟΨΕΙΣ
0

Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο ο άνθρωπος κάνει απολογισμούς. Ίσως γιατί έχει κάθε χρόνο προσθέσει και καινούριες εμπειρίες, έχει πλουτίσει και μετρά την προίκα της ζωής του. Μετρώ λοιπόν και φέτος και το ισοζύγιο είναι αρνητικό.

Τα Χριστούγεννα, εκεί στη δεκαετία του 70, στις πρώτες θύμισες που μπορώ να ανασύρω, είχαν την αθωότητα των παιδικών χρόνων. Χρώματα κι αρώματα παντού. Μουσικές και τραπέζια, γιορτές κόσμος στο σπίτι. Δώρα που άλλαζαν χέρια, γέλια και χαρά! Τίποτε δε σκίαζε τη χαρά μας. Οι πόλεμοι ήταν πολύ μακριά και χρονικά και τοπικά. Δε μας περίσσευαν και πολλές φορές δε μας έφταναν. Οι άνθρωποι όμως δούλευαν. Η αισιοδοξία ήταν μια γενική πραγματικότητα. Όλοι μπορούσαν να ελπίζουν σε κάτι καλύτερο και πάλευαν γι΄αυτό. Αγωνίζονταν για ένα καλύτερο αύριο δικό τους αλλά και των παιδιών τους. Η εργασία ήταν κάτι σίγουρο. Η ανασφάλεια αφορούσε την επένδυση και τον αγώνα για το καλύτερο. Η ανεργία δεν είχε χτυπήσει την πόρτα τόσων σπιτιών. Το μέλλον των παιδιών περνούσε μέσα από τις σπουδές τους κι η πόρτα άνοιγε με την απόκτηση ενός πτυχίου. Το κοριτσάκι με τα σπίρτα κι ο Σκρούτζ του Ντίκενς μας θύμιζαν μόνο τη διάσταση της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Ήταν παραμύθια που είχαν διδακτικό μήνυμα, μακριά από αυτό που ζούσαμε στην καθημερινότητά μας. Μακαριότητα θα μου πείτε. Ίσως…

Κι έτσι πέρασαν κι άλλες δεκαετίες, σαν μια φούσκα που μεγάλωνε κι εντυπωσίαζε. Ενηλικιώθηκα, έκανα παιδιά, έγινα δημόσιος υπάλληλος κι η ζωή ακολουθούσε μια προδιαγεγραμμένη μέχρι τότε πορεία. Ο μισθός κανονικότατα, στην ημερομηνία της καταβολής του, έμπαινε στο πορτοφόλι. Συγγενείς και φίλοι, γείτονες και γνωστοί πορεύονταν παράλληλα, με καινούρια σπίτια, ταξίδια, σπουδές των παιδιών, προαγωγές κι αυξήσεις μισθού, σχέδια και πλάνα για το μέλλον.

Και τώρα! Η φούσκα έσκασε μέσα στα μούτρα μας. Τα Χριστούγεννα πια κρύβουν με τα λαμπιόνια τους τη θλίψη μας. Η αγωνία κι ο φόβος, η δυστυχία κι ο πόνος δεν είναι μόνο στα παραμύθια μας. Είναι εδώ δίπλα αν όχι μέσα μας. Οι πρόσφυγες που προσπαθούμε να κρύψουμε μέσα στα συρματοπλέγματα των στρατοπέδων «φιλοξενίας» εδώ, δίπλα μας, θέτουν σε αμφισβήτηση την καλοπέρασή μας. Η λάσπη, η βροχή και το κρύο. οι άθλιες συνθήκες της ζωής τους δεν ξεπλένονται με τις φιλανθρωπικές κι αλληλέγγυες ενέργειές μας. Θα είναι η ντροπή της γενιάς μας και θα μας ακολουθεί σαν στίγμα. Ο πόλεμος είναι εδώ, δίπλα μας.

Η ανεργία κι ο φόβος της απόλυσης έχει μπει σε κάθε σπίτι. Η βεβαιότητα της εργασίας κι η ύπαρξη εναλλακτικών έχουν χαθεί πια.

Τα παιδιά μας σπουδάζουν αλλά τα μάτια τους κι η ελπίδα τους είναι πέρα από τα σύνορα αυτής της χώρας. Μια νέα γενιά μεταναστών εγκαταλείπει τη χώρα. Κι αυτή τη φορά όχι με δυο ξερά χέρια, όχι ανειδίκευτοι εργάτες. Αυτή τη φορά η βαλίτσα τους έχει σπουδές κι επενδύσεις προσωπικές, προσόντα και ταλέντα αλλά κι απογοήτευση κι απελπισία για όσα αφήουν πίσω. Ποιοι θα γυρίσουν τελικά…

Κοντεύουμε μια δεκαετία που παλεύουμε δεν ξέρω με τι. Έχουμε ένα θηρίο μπροστά μας που είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Αρνούμαστε να αποδεχτούμε τα λάθη μας. Συνεχίζουμε απτόητοι, αφήνοντας πίσω όσους υποφέρουν. Παραμυθιαζόμαστε με το κλέος του παρελθόντος μας κι αφήνουμε το παρόν να περνά και να παίρνει στα χαμένα και το μέλλον μας. Στολίζουμε με κόκκινους, χοντρούς Αγιο-Βασίληδες που θα φέρουν τα δώρα. Ξεχάσαμε τη φάτνη και το άστρο το λαμπερό που οδηγεί. Θέλουμε να μας τα φέρουν έτοιμα. Δε θέλουμε την πορεία και την επιλογή. Η φάτνη μας θυμίζει τη φτώχεια μας, ο Αη-Βασίλης την γκλαμουριά μας.

Αυτός ο τόπος, αυτοί οι άνθρωποι, εμείς, εδώ.

 

Σχόλια αναγνωστών

comments

Comments are closed.